جابر بن عبد اللَّه در باره آيه‌ فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ[١]- مى‌گويد: نزد پيامبر ٦ نشسته بوديم و اصحاب پيرامون بهشت گفتگو مى‌كردند. پيامبر ٦ فرمود: نخستين كسى كه به بهشت درآيد على بن ابى طالب است. ابو دجانه انصارى گفت: يا رسول اللَّه! به ما گفته‌اى كه بهشت بر پيامبران حرام است تا آن كه تو بدان درآيى و بر امّت‌هاى ديگر، حرام تا امّت تو بدان درآيد. فرمود: آرى، يا ابا دجانه. آيا نمى‌دانى كه خداوند درفشى از نور و ستونى از ياقوت دارد كه بر آن نور نوشته شده است: لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ‌، محمّد رسولى [آل‌] محمّد خير البريّة، صاحب اللّواء امام القيامة و با دست خود بر دوش على بن ابى طالب زد.

او مى‌گويد: با اين خبر، پيامبر ٦ على (ع) را شاد كرد و على (ع) فرمود: سپاس خداى را كه به ما در پرتو وجود تو بزرگى و شرافت بخشيد. پس پيامبر ٦ به او فرمود: اى على! مژده‌ات باد، بنده‌اى نيست كه به دوستى تو منتسب باشد مگر آن كه خداوند او را در روز رستخيز با ما برمى‌انگيزاند و سپس پيامبر ٦ اين آيه شريفه را تلاوت فرمود:

فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ[٢][٣].

[١] قمر/ ٥٥؛ در جايگاه صدقى، نزد سلطانى با قدرت.

[٢] قمر/ ٥٥.

[٣] شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٢٨٠- ٢٧٩ مى‌گويد:

« چگونگى دلالت آن بر امامت امير المؤمنين( ع) اين است كه خداوند از او با صيغه جمع ياد كرده و فرموده است:« إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَهَرٍ فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ»، و اين دليل آن است كه على( ع) به مثابه همه پرهيزگاران است، زيرا جان مايه و زير ساز تقوا به شمار مى‌آيد. او بزرگ‌ترين و برترين فرد امّت است و لذا امام خواهد بود. نيز اين آيه، شخص على( ع) را به بهشت مژده مى‌دهد و او از اين نكته آگاه بود، زيرا علم كتاب نزد اوست، و پيش‌تر گفته شد كه همين اقتضاى عصمت و برترى او به ديگران را دارد و بر همين اساس امام خواهد بود.

او پس از نقل حديثى كه مصنف در متن كتاب آورده است- در كنار خبرى ديگر- مى‌گويد:

« از آغاز اين دو حديث چنين به دست مى‌آيد كه دوست داشتن پيامبر٦ و على( ع) هم پيوند هستند، چنان كه از اين دو حديث به دست مى‌آيد دوستى على( ع) موجب در آمدن به بهشت است و اين خود دليل برترى اوست بر ديگر آحاد امّت. پس على( ع) امام اين امّت است، به ويژه آن كه اعلان شده است او اهل بهشت و دليل ورود ديگران به بهشت است.».