راوى مى‌گويد: به دنبال اين سخن، پيامبر ٦ راهى مصلاى خود مى‌شد[١].- مجاهد مى‌گويد: آيه: أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ وَعْداً حَسَناً فَهُوَ لاقِيهِ‌[٢]- در حقّ على (ع) و حمزه نازل شده است‌[٣][٤].

گفته شده است آيه: إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ[٥]- در حقّ على (ع) و حمزه و عبيدة بن الحارث نازل شد به هنگامى كه به مبارزه با همسنگان خود عتبه، شيبه و وليد به ميدان رفتند، و در باره كافران اين آيه نازل شد: هذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ‌ تا عَذابَ الْحَرِيقِ‌[٦]- و در باره على (ع) و ياران او نازل شده است آيه: إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌[٧]

[١] اين رويداد از انس بن مالك و ابو سعيد خدرى نيز روايت شده و احقاق الحق از منابع فراوانى آن را نقل كرده است. بنگريد به: ٢/ ٥١٥، ٥٢٠، ٥٢١، ٥٢٦، ٥٢٩، ٥٣٠، ٥٣١، ٥٣٣، ٥٣٦، ٥٤٨، ٢/ ٥٢٩، ٥٣٠، ١٤/ ٥١، ٥٢، ٥٧، ٥٩، ٦٧، ٦٨، ٧٩، ٨٢، ١٠٥، ١٨/ ٣٦٥، ٣٦٦، ٣٧١، ٣٧٥، ٣٧٦ و ٣٨٢.

[٢] قصص/ ٦١؛ آيا كسى كه به او وعده نيكو دهيم آن را مى‌بيند.

[٣] كشف الغمّه ١/ ٣٢٥.

[٤] شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٣٣٧- ٣٣٦- با اندك تغييرى در بيان- مى‌گويد:

« از دلالت موجود در اين آيه، امامت حمزه لازم نمى‌آيد، زيرا او خود اين آگاهى را نداشت كه آيه در باره او نازل شده باشد، در حالى كه امير المؤمنين على( ع) چنين نبود، به علاوه آن كه حمزه، مفضول بود و با وجود فاضل، امامت مفضول جايز نيست، به علاوه آن كه او پيش از پيامبر٦ فوت كرد و حتّى اگر قائل به امكان امامت در او باشيم مورد آن منتفى است.».

[٥] حج/ ٢٣؛ همانا خداوند كسانى را كه ايمان آورده‌اند و عمل شايسته انجام داده‌اند به بهشت‌هايى درآورد كه از زير آن نهرها جريان دارد.

[٦] حج/ ١٩؛ اين دو گروه در باره پروردگارشان به خصومت برخاسته‌اند ... عذاب آتش سوزنده.

[٧] آيه‌ هذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ‌ كمال مدح الهى است براى على( ع) به دليل آيه مباركه: إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ‌[ صف/ ٤؛]، و اين آيه تنها به ايشان اختصاص دارد و هر كه محبّت خدا براى او حاصل آيد به مهمّى دست يازيده است كه جز پيامبر٦، كسى نمى‌تواند بدان نزديك شود، پيامبرى كه به بهره‌مند شدن بيش‌تر از محبّت الهى، ويژه گشته است.» شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٣٣٦ مى‌گويد:

« دلالت اين آيات بر مفهوم مورد نظر ما آشكار است، چرا كه على را به بهشت بشارت مى‌دهد و على( ع) خود از اين بشارت، آگاه است، زيرا علم قرآن نزد اوست و او قرين قرآن، و بارها دلالت اين گونه از آيات را بر امامت على( ع) متعرّض‌شده‌ايم چنان كه در آيه سى و دوم توضيح داديم.».