کشف الیقین ت آژیر - علامه حلی - الصفحة ٣٨٩ - مبحث بيست و يكم پيرامون اخبار مربوط به آيات نازل شده در حق على(ع) به نقل از جمهور

اين سخن پروردگار: وَ أَذانٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ[١]- هنگامى نازل شد كه على (ع) برخى از آيات سوره برائت را اعلان داشت.

در مسند احمد بن حنبل آمده است: هنگامى كه اين سوره را با ابو بكر فرستاد و على را در پى او روان داشت فرمود: به من دستور داده شده است كه اين سوره را نرساند مگر من يا كسى از من.»[٢]- محمّد بن سيرين در باره آيه: طُوبى‌ لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ‌[٣][٤] مى‌گويد: مقصود از آن‌

[١] توبه/ ٣؛ و اعلانى است از سوى خدا و پيامبرش به مردم در روز حج بزرگ.

[٢] همان.

[٣] رعد/ ٢٩؛ خوشا به حال ايشان و نيكو بازگشتنگاهى دارند.

[٤] شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٢٩٣- ٢٩٢ مى‌گويد:

« اين كه پيامبر٦ ابو بكر را فرستاد مخالف شيوه عرب‌ها نبود و عزل او به وسيله على( ع)، هشدارى بود از سوى خدا و پيامبر او در برترى على( ع) و اين كه تنها او از پيامبر٦ است و ابو بكر شايستگى رسيدن به مقام پيامبر٦ را ندارد، و ديگر بر اين اساس چگونه ممكن است در رهبرى كلان جامعه، در جاى پيامبر بنشيند و حال آن كه اگر از همان آغاز على( ع) فرستاده مى‌شد ديگر سخنى از اين هشدار در ميان نبود.

از آن گذشته ضمير در حديث( هو على) به اذان يا مؤذّنى باز مى‌گردد كه از كلام، مستفاد است.» در همين مأخذ در خبرى از على بن الحسين( ع) آمده است كه فرموده:

« و تو مى‌دانى كه ناميدن حضرت( ع) در قرآن كريم به اذانى كه به خداوند عزّ و جلّ منسوب است، دليلى است بر شرافت جايگاه او و مقام والايش و هرگز كسى كه براى رساندن پيام شايستگى ندارد با حضرتش( ع) به سنجه در نمى‌آيد.» بنگريد به خصائص/ ١٤٩.