جماعت از پيامبر ٦ نقل كرده‌اند كه فرموده است: من در ميان شما آن به يادگار مى‌نهم كه اگر پس از من بدان چنگ زنيد گمراه نگرديد: كتاب خدا و عترتم، اهل بيتم.

در روايتى از جعفر بن محمّد آمده است كه او ريسمان خدا را در اين سخن پروردگار: وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً تفسير كرده است.

در اين جا گفتنى است كه شافعى‌ بِحَبْلِ اللَّهِ‌ را ولاء اهل بيت تفسير كرده و در بيان آن اين ابيات را به نظم كشيده است.

هنگامى كه مردم را ديدم كه مذاهبشان آن‌ها را به درياهاى گمراهى و نادانى مى‌كشانند با نام خدا بر كشتى نجات نشستم كه همان اهل بيت پاك خاتم پيامبران هستند.

و به ريسمان خدا چنگ در زدم كه همان ولاء ايشان است چنان كه دستور داده‌ايم به اين ريسمان چنگ زنيم تا پايان ابيات.

نيز شايسته گفتن است كه برخى از آن‌ها حبل را در آيه كريمه‌ وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً با استناد به حديث ثقلين به عترت طاهره تفسير كرده‌اند، و حديث به گونه‌اى رسيده است كه آشكارا دلالت بر آن دارد كه مقصود از حبل همان اهل بيت‌اند كه خداوند دستور داده بديشان چنگ زنند.

علاوه بر اين برخى از علماى اهل سنّت حديث ثقلين را با آيه: وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ‌ همراه ساخته‌اند و بدين ترتيب در صدد اثبات چنگ زدن به اهل بيت (ع) برآمده‌اند.

و- واژه اخذ در حديث، دليل وجوب پيروى است:

در حديث ثقلين آمده است: «من در ميان شما آن به يادگار نهاده‌ام كه اگر آن را «اخذ» كنيد هرگز گمراه نگرديد: كتاب خدا و عترت من اهل بيتم»، كه اين نيز مفيد وجوب پيروى از اهل بيت (ع) است.

ز- واژه «پيروى» در برخى نصوص اين حديث:

پيامبر ٦ با بيان اين سخن: «هرگز گمراه نمى‌شويد اگر از آن دو پيروى كنيد» وجوب پيروى از اهل بيت (ع) را روشن كرده است، و اين كه اهل بيت تا روز رستخيز از گمراهى جلوگيرنده هستند، و اين مفهوم، ملازم است با امامت حقّه و خلافت شرعى.

ح- تكرار در حديث دليلى بر وجوب پيروى از اهل بيت:

اين فرموده پيامبر ٦: «خداى را در باره اهل بيتم به ياد شما مى‌آورم» امر است به امّت در فرمان برى از اهل بيت (ع) و پيروى از ايشان و چنگ درزدن بدان‌ها ...

ط- همراه ساختن عترت با قرآن، دليلى بر وجوب پيروى:

پيامبر ٦ با اين سخن: «اين دو از يك ديگر جدا نمى‌شوند تا در كنار حوض كوثر بر من وارد آيند» به امّت دستور مى‌دهد به اهل بيت (ع) چنگ درزنند.