کشف الیقین ت آژیر - علامه حلی - الصفحة ٣٩٥ - مبحث بيست و يكم پيرامون اخبار مربوط به آيات نازل شده در حق على(ع) به نقل از جمهور

و منظور از: فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ‌[١] على بن ابى طالب‌[٢] است. و گفته شده است‌

[١] شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٣٠١- ٣٠٠ مى‌گويد:

از آيه قبلى- آيه ٣٢- و جز آن، دلالت بر امامت حضرت( ع) دانسته مى‌شود، چرا كه اين آيه بدو بشارت داده و اعلان داشته است كه كارنامه به دست راستش داده خواهد شد و اين كه در بهشتى والا زندگى خوشايندى خواهد داشت.».

[٢] ابن بطريق در خصائص/ ٢١٤ مى‌گويد:

« كسى كه خداى بر او درود فرستد خداوند قدر و منزلت او را بر هر قدر و منزلتى فزونى خواهد داد و به گزينش، ممتازش خواهد كرد و اين خود دليل آن است كه او، همسر و فرزندانش بى‌مانندند.» شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٢٩٩- ٢٩٨ مى‌گويد:

« خداوند سبحان در اين سوره يعنى سوره صافّات، گروه خاصّى از انبياء را برترى داده و فرموده است:

وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ سَلامٌ عَلى‌ نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ‌، و نيز فرموده است: سَلامٌ عَلى‌ إِبْراهِيمَ‌، و سَلامٌ عَلى‌ مُوسى‌ وَ هارُونَ‌، و سوره را با تعميم همه پيامبران به پايان مى‌برد و در اين اثنا خاندان محمّد را به درود، مخصوص مى‌گرداند و مى‌فرمايد: سلام على آل يس، و اين خود، دليل منزلت شريف آن‌هاست و اين كه آن‌ها همسنگ پيامبران و رسولان هستند كه همين دلالت بر فضيلت و امامت امت دارد.» نظير همين سخن از رازى نيز نقل شده است.