کشف الیقین ت آژیر - علامه حلی - الصفحة ١٩٩ - مبحث ششم در گزيدههايى اندك از سخنان حضرت

پنهان داشتن بيمارى.

به هر كه خواهى نيازمند شود تا اسيرش گردى و از هر كه خواهى بى‌نياز شود تا همسنگش گردى و به هر كه خواهى تفضّل كن تا اميرش باشى.

با تبهكارى بى‌نيازى نيست و حسود راحتى و ملول دوستى ندارد.

بخشندگى از كرم طبيعت است و منّت نهادن موجب تباه شدن نيكوكارى و ترك پيمان دوست موجب گسستن پيوند.

دعاى چهار كس رد نمى‌شود: دعاى امام عادل براى رعيّت، دعاى پدر نيكوكار براى فرزندش، دعاى فرزند نيكوكار براى پدرش و دعاى شخص ستمديده كه خداوند مى‌فرمايد: سوگند به عزّت و جلالم اگر چه پس از اندكى هر آينه به تو يارى خواهم رساند.

خندان معترف به گناهش بهتر است از گريانى كه بر خدايش جرأت يابد.

هر كه انسانى را اميدوار سازد اين انسان او را بزرگ خواهد داشت و هر كه به شناخت چيزى نايل نيايد آن را معيوب شمارد.

نيز مى‌فرمايد: شگفت‌ترين عضو انسان قلب اوست كه براى آن اوصاف پسنديده و صفات ناپسنديده‌اى است. اگر اميد و آرزو بدان روى كند طمع و آز خوارش مى‌گرداند و اگر طمع در آن به جوش آيد حرص تباهش سازد و اگر نوميدى به آن دست يابد حسرت و اندوه مى‌كشدش و اگر غضب و تندخويى براى آن پيش آيد خشم به آن سخت گيرد و اگر رضا و خشنودى آن را همراه شود خوددارى را فراموش نمايد و اگر ناگهان ترسى به آن رسد دورى جستن (از كار) مشغولش سازد و اگر نعمتى پى در پى بدو رسد سرفرازى او را در بر گيرد و اگر به آن مصيبت و اندوه رو كند بى‌تابى رسوايش نمايد و اگر مالى بيابد توانگرى ياغى‌اش گرداند و اگر بى‌چيزى آن را بيازارد؛ بلا و سختى گرفتارش كند، و اگر گرسنگى بر آن سخت گيرد ناتوانى از پا درآوردش و اگر سيرى‌اش بسيار گشته از حد بگذرد شكمپرى به رنج اندازدش. پس هر كوتاهى از حد به آن زيان رساند و هر بيشى از حدّ آن را تباه گرداند.

نيز مى‌فرمايد: كار نيكو موجب پيشگيرى از خرابى و مهربانى موجب بركنار ماندن از لغزش است.