کشف الیقین ت آژیر - علامه حلی - الصفحة ١٢٥ - مبحث ششم در بخشش و كرم

در تفسير ثعلبى به نقل از غباية بن ربعى‌[١]- آمده است كه گفت: در حالى كه عبد اللَّه بن عبّاس در كنار چشمه زمزم نشسته بود و «قال رسول اللَّه» مى‌گفت كه ناگاه مردى عمامه‌دار آمد. آمدن او موجب شد كه ديگر ابن عبّاس نگويد: «قال رسول اللَّه» [تا اين كه آن مرد عمامه دار گفت: «قال رسول اللَّه»].

ابن عبّاس گفت: تو را به خدا سوگند [نقاب از چهره برگير.] آن مرد عمامه از چهره‌اش برگرفت و گفت: اى جماعت! هر كه مرا مى‌شناسد كه مى‌شناسد و هر كه مرا نمى‌شناسد من خويش را معرفى مى‌كنم. جندب بن جناده بدرى، ابو ذر غفارى هستم و از پيامبر خدا با همين دو گوش خود شنيدم كه اگر دروغ گويم كر شوند و با همين دو چشم خود ديدم كه اگر دروغ گويم كور شوند كه على رهبر نيكوكاران و كشنده كافران است.

يارى خواهد شد هر كه او را يارى كند و به كسى كه ترك يارى‌اش كند يارى نخواهد شد.

[١] در نسخه« د» و« م» عباية آمده است.