در حق او بگويد: اين كه حضرت (ع) عمرو بن عبد ودّ عامرى را بكشت برتر از عبادت جن و انس است. جبرئيل در روز احد فرود آمد در حالى كه مى‌گفت و همه مسلمانان آن را مى‌شنيدند كه: شمشيرى نيست مگر ذو الفقار و جوانمردى نيست مگر على.

احمد بن حنبل در مسندش نقل مى‌كند كه: حسن (ع) خطبه خواند و فرمود: ديروز مردى از شما جدا شد كه نه پيشينيان در علم به او پيشى گرفتند و نه پسينيان بدو رسند.

پيامبر اكرم ٦ او را با پرچم مى‌فرستاد در حالى كه جبرئيل در سمت راست و ميكائيل در سمت چپ حضرت (ع) قرار داشت و باز نمى‌گشت مگر با فتحى.

خوارزمى در روايتى مى‌گويد:[١]- عبيد اللَّه بن عائشه به نقل از پدرش روايت كرده است كه گفته است: هنگامى كه مشركان در جنگ على را مى‌ديدند به يك ديگر وصيّت مى‌كردند.

جايگاه حضرت (ع) در جنگ‌ها شهره است و در پرتو شمشير او بود كه دين راست گشت و اعتدال پذيرفت و كفر از ميان رفت و ملغى شد و در باب جهاد، گزيده‌اى از جنگ‌هاى پيامبر اكرم ٦ بيان خواهد شد[٢].

[١] بلكه ابن مغازلى در مناقب خود/ ٧٢، ١٠٦.

[٢] ابن شهر آشوب در مناقب ٢/ ٢٥٣ در ذيل خبر جنگ حضرت( ع) با شيطان و سپاهيان او مى‌گويد:

« اين از شگفتى‌هاى آن حضرت( ع) است، زيرا مردمان از شيطان و سپاهيان او مى‌هراسند و از او پناه مى‌گيرند و هم ايشان از على بن ابى طالب مى‌هراسند و او را دوست مى‌دارند و به سبب علوّ شأن و جايگاه والاى او بدو توسّل مى‌جويند».

اربلى در كشف الغمة ١/ ٢٧٠ مى‌گويد:

« اگر مسأله چنان باشد كه ما توصيف كرديم سخن ما ثابت مى‌شود كه حضرت( ع) تنها آيه درخشان و معجزه آشكار و خرق عادت بوده است كه البتّه اين در پرتو رهنمودهاى الهى صورت پذيرفته و در پرتو اداى واجبات خدايى از آن پرده برگرفته شده است و به همين سبب خداوند او را براى همه مردمان هويدا ساخته است».

شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٥٣٥- ٥٣٦ مى‌گويد:

« پيش‌تر گفته شد كه شجاعت در امام شرط است. پس اگر شجاع‌تر بودن امير المؤمنين( ع) ثابت شد به امامت شايسته‌تر خواهد بود».

نيز بنگريد به كشف المراد/ ٣٩٦- ٣٩٧ و كشف الغمّه ١/ ٢٢٦، ٢٦٨- ٢٦٩، ٢٤٥ و الغدير ٧/ ٢٠٨- ٢١٢.