«مگر» دوم در اين آيه آمده: «الّا ان تتّقوا منهم تقيه»؛ مگر اينكه شما از كافران بيمى داشته باشيد و خطرى از ناحيه آنها شما را تهديد كند. در اين صورت عيبى ندارد كه با آنها يك سازش مختصر و موقتى بكنيد تا خطر را برطرف كنيد. اما يادتان نرود كه فقط تا حد رفع خطر باشد و بيش از آن نشود. مبادا رابطه ميان فرد مسلمان و غيرمسلمان، يا گروه مسلمان و گروه غيرمسلمان، طورى شود كه فرد مسلمان يا گروه مسلمان را در معرض خطر هضم شدن در سياست و رهبرى و روش و نظام بيگانه قرار دهد! گفتيم اگر در حد دفع خطر موقت باشد اشكال ندارد. لذا قرآن فورا جلو انسان را مى‌گيرد و مى‌گويد: «و يحذّركم اللّه نفسه». گفتيم كه اگر خطرى شما را تهديد كند عيبى ندارد. اما يادتان نرود كه خدا بالاى سر شماست و مى‌بيند و مى‌داند. «قل ان تخفوا ما فى صدوركم او تبدوه يعلمه اللّه و يعلم ما فى السموات و ما فى الارض و اللّه على كل شى‌ء قدير». ببينيد اين آيات چطور باهم پيوند دارند! تا به حكم ضرورت دست مسلمان را در كارى كه خلاف مى‌نمايد و به ظاهر خلاف است، چند سانتيمتر باز مى‌كند، فورا براى جلوگيرى از گشادبازى مى‌گويد: «و يحذّركم اللّه نفسه»؛ يادتان نرود كه خدا هست. گشادبازى ممنوع! اين همان گشادبازى است كه جامعه شيعه با مسأله تقيّه كرد. تقيّه زنده كننده، تقيّه به عنوان عالى‌ترين فراز سياست يك نهضت هوشيار آگاه، تبديل شد به تقيّه‌