ولايت، رهبري، روحانيت - حسيني بهشتي، سيد محمد - الصفحة ١١٣
شديد؛ شما بر لبه پرتگاه و گودالى از آتش قرار داشتيد؛ خدايتان از آن رها و آسوده ساخت؛ خدا اين چنين آيات خود را براى شما روشن مىكند، بدان اميد كه به راه آييد. شما بايد به امتى تبديل شويد كه به خير و نيكى دعوت مىكند، به كارهاى شايسته فرامىخواند و از آنچه ناپسند است باز مىدارد؛ آنهايند مردم رستگار. شما مثل آنها نباشيد كه متفرق و پراكنده شدند و بعد از آنكه نشانهها و آيات روشنگر برايشان آمد باز دچار اختلاف شدند؛ اينها شكنجهاى بزرگ نصيبشان خواهد بود. روزى كه چهرههايى سفيد باشد، گروهى روسفيدند و گروهى سيهرو؛ اما به آنها كه سيهرو هستند گفته مىشود، آيا پس از ايمانتان باز به راه كفر رفتيد؟ حالا بچشيد شكنجه و عذاب را به كيفر كفرى كه مىورزيديد. اما آنها كه سپيدرو هستند در رحمت خدا جاودانه خواهند بود. اينهاست آيات خدا كه ما به حق بر شما تلاوت مىكنيم و خدا نمىخواهد به جهانيان ستم كند.
آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است از آن خداست و همه كارها به خدا بازمىگردد. شما بهترين امت و جامعه بوديد كه براى مردم نمودار شديد و ظهور كرديد؛ به كار شايسته و معروف فرامىخوانيد و از آنچه ناشايسته است بازدارنده هستيد. به خدا ايمان مىآوريد؛ اگر اهل كتاب هم ايمان مىآوردند برايشان بهتر بود؛ برخى از آنها ايمان مىآورند، اما بيشترشان تبهكارند. بدانيد كه اينها هيچ زيانى به شما نمىرسانند مگر اينكه قدرى مزاحم شما شوند؛ و اگر به جنگ شما بيايند تاب نمىآورند؛ فورا پشت مىكنند و فرار مىكنند و يار و ياورى هم ندارند. مهر خوارى بر آنان زده