سياست و اداره امور اجتماعى عبارت است از اداره‌اى در خدمت هدف و در راه تحقق بخشيدن به مسلك و آرمانهاى مسلك. معناى سياست و اداره اجتماع در اينجا تحقق بخشيدن هرچه بيشتر به خواسته‌هاى توده مردم يا اكثريت مردم يا فلان قشر خاص نيست. در جامعه‌هاى طبقاتى هم گاهى مسأله مصلحت چنين و چنان پيش مى‌آيد. مثلا، در جامعه‌اى كه طبقه سرمايه‌دار در آن حاكم است، آن طبقه حكومتى را بر سر كار مى‌پسندد كه هرچه بيشتر در خدمت منافع طبقه سرمايه‌دار باشد. در جامعه‌اى هم كه طبقه كارگر و رنجبر و زحمتكش حاكم است، حكومتى را سر كار مى‌آورند كه هرچه بيشتر در خدمت خواسته‌ها يا حتى مصالح طبقه رنجبر و زحمتكش باشد. ولى در جامعه مسلكى از اين هم بايد بالاتر رفت. در جامعه مسلكى بايد بگوييم كسانى بايد به مقام رهبرى برسند و رهبران جامعه باشند كه قبل از هر چيز همه ابتكارها و استعدادها و لياقتهايشان در خدمت مسلكى قرار بگيرد كه جامعه آن مسلك را به عنوان زيربناى اول پذيرفته است. دقت كنيد كه در اينجا هم حكومت برخلاف خواسته اكثريت بر سر كار نيست؛ اما اكثريت وقتى مى‌خواهد حكومت را انتخاب كند با اين ملاك انتخاب مى‌كند. انتخاب حكومت با خواست اكثريت است؛ انتخاب رهبر با خواست اكثريت است؛ اما عمل رهبر ممكن است با خواست و تمايلات اكثريت متناسب نباشد. عمل رهبر در اينجا با مصلحت اكثريت متناسب است نه با تمايلات اكثريت. اين است كه حكومت و رهبر در يك جامعه مسلكى در درجه اول مربى است، در