ولايت، رهبري، روحانيت - حسيني بهشتي، سيد محمد - الصفحة ١٨١
مىخواهد كارى را انجام بدهد؛ اعم از اينكه آن كار مربوط به شخص خودش باشد يا مربوط به جامعه باشد. كار، مادام كه فردى است، مىتوان آن را با مسؤوليت فردى اداره كرد و به صورت فردى دربارهاش تصميم گرفت. مثلا شما مىخواهيد خودتان به تنهايى به مسافرت يا به گردش برويد، يا خودتان به تنهايى مغازه كوچكى دائر يا كارى توليدى را ايجاد كنيد. در اين موارد انسان مىتواند به تنهايى مطالعه كند، به تنهايى بينديشد، به تنهايى تصميم بگيرد و با مسئوليت خودش، مشغول كار شود و آن را اداره كند. ولى گاه كارى دو نفرى صورت مىگيرد و دو نفر تصميم مىگيرند كه باهم كار كنند. وقتى كه دو نفر خواستند باهم كار كنند، همكاريشان بايد براساس يك سلسله ضوابط و معيارهاى معين انجام بگيرد. يعنى بايد معلوم باشد كه در اين كار دو نفرى تصميم با كيست. آيا تصميم با هر دو است؟ آيا هر كارى را كه هر دو باهم تصميم گرفتند حق دارند اجرا كنند؟ يا اينكه يكى تصميم مىگيرد و ديگرى بايد اجرا كند؟
اگر تصميمگيرى با يكى از آن دو باشد مطلب تمام است: يكى تصميم مىگيرد و پس از آن هر دو مسئولند آن را اجرا كنند. اگر تصميمگيرى با هر دو نفر است و فقط كارى را كه هر دو نفر باهم تصميم مىگيرند لازم الاجرا مىشود، در مورد كارى كه با يكديگر همرأى نيستند چه بايد كرد؟ بايد تكليف چنين موردى روشن بشود. بدون روشن كردن تكليف مواردى كه اين دو نفر ممكن است دچار اختلاف نظر متقابل شوند- يكى مىگويد بايد كرد، ديگرى مىگويد نبايد كرد- كار اين دو روى حساب و ميزان