شبهاى ماه رمضان هم دعاى سحر مى‌خواند، ابو حمزه مى‌خواند، مناجات مى‌خواند، اما نظام، نظام اسلامى نبود. براى ما مسأله اين است كه وقتى مى‌گوييم «با اسلام»، اين «با اسلام» ما با «با اسلامى» كه ديگران مى‌گويند فرق دارد. «با اسلام» ما يعنى اينكه همه اين مواهب براساس حاكميت اسلام است و اينكه قانون اسلام بايد حاكم شود. اگر قرار است قانون اسلام در اين‌جامعه حاكم شود دو سؤال مطرح مى‌شود. يكى شناخت قانون اسلام: مسئوليت شناسايى قانون اسلام با كيست؟ ما ملت چگونه خاطرمان جمع باشد كه قانونهايى كه اجرا مى‌شود قانون اسلام است؟ ما از كجا مطمئن شويم كه نظاممان در اقتصاد، در اداره جامعه، در سياست دفاعى، در سياست فرهنگى و آموزشى، در روش قضايى، در حقوق مدنى، در حقوق جزا، در همه اين مراحل، نظام اسلامى است و از اسلام منحرف نيست؟ چه‌چيزى مى‌تواند اين اطمينان را به ما بدهد؟

جواب اين را مسلمانهاى ما مى‌دانند. همه شما جواب اين سؤال را مى‌دانيد. برادرم، خواهرم؛ تو وقتى به نماز مى‌ايستى و مى‌خواهى دلت قرص باشد كه اين نمازى كه مى‌خوانى مطابق اسلام است و نماز درستى است، چه كار مى‌كنى و به چه كسى مراجعه مى‌كنى؟ به فقيه؛ به رساله فقيه. مى‌گوييم فقها هستند كه از صاحب‌نظران و كارشناسان قابل اعتماد در شناخت قوانين و احكام اسلامند. اين حرف هم تازگى ندارد. بعضيها خيال مى‌كنند اين حرف از دل اين انقلاب درآمده. ما تا به خاطر داريم، ديده‌ايم كه در خانه هر مسلمانى يك رساله عمليه پيدا مى‌شده است. اگر