نخواهد بود و روزى به اختلاف و جدايى خواهد كشيد. آنان بايد مشخص كنند كه در موارد اختلاف نظر چه بايدكرد و چه روشى بايد اتخاذ نمود و همين طور است اگر سه نفر يا بيشتر شدند. هر قدر دايره افراد بيشتر شود، تعيين تكليف اتخاذ تصميم نيز ضرورت بيشترى مى‌بايد. اگر قرار باشد هزار نفر در يك جا باهم كار بكنند، آن وقت اين پرسشها مطرح مى‌شود كه چه كسى طراحى كند؟ چه كسى نقشه كار را طرح كند؟ چه كسى به حساب و كتاب كار برسد؟ چه كسى دستور بدهد كه فلان كار انجام شود يا نشود؟ اين مسائل همگى ضرورت دارند و اهميت آنها هم روشن است و فكر نمى‌كنم به دليل نياز داشته باشد. همين قدر كه تعداد افراد از يكى شد دو تا، كار جمعى مى‌شود. در كار جمعى بايد مشخص شود كه اتخاذ تصميم در مواردى كه اتفاق نظر وجود ندارد بر عهده كيست. اين حداقل مطلب است. در كار جمعى، و لو دو نفر، مقام مسؤول لازم است؛ امام و رهبر لازم است. تا يك نفريد مى‌توانيد به تنهايى به نماز بايستيد؛ همين قدر كه دو نفر شديد و خواستيد باه نماز بخوانيد بايد يكى امام شود و ديگرى مأموم. نماز دو نفرى بدون امامت و رهبرى نمى‌شود. پيغمبر بزرگوار اسلام وقتى كه براى انجام مأموريتى دو نفر را مى‌فرستاد فورا معين مى‌كرد كه كدامشان امير باشد. در تاريخ اسلام مى‌خوانيم كه پيغمبر براى فلان كار پنج نفر را فرستاد و به آنها فرمود فلانى امير شماست. اگر غير از اين باشد كار پيش نمى‌رود. پس اصل مسأله ضرورت رهبرى، امامت، پيشوايى، زمامدارى، مسؤوليت درجه اول، در هر كار دو نفرى به‌