مردم از حكومت علم و عدل آن حضرت، شئون غيراختصاصى امامت به همه كسانى كه شرايط آن را داشته باشند، منتقل مى‌شود. اين شرايط اكتسابى، و در دسترس همه هست و در به دست آوردن آن كمترين عامل خانوادگى يا ارثى دخالت ندارد. نه فرزند مرجع تقليد، مرجعيت را از پدر به ارث مى‌برد و نه فرزند قاضى، منصب قضا را. و اگر فرزند صفات و شرايط لازم براى شغل و منصب و مقام پدر را دارا نباشد هيچ اولويتى بر ديگران ندارد.

بنابراين در اسلام، هيچ چيز طبقاتى نيست و مناصب و مشاغل و حدود و حقوق اصناف گوناگون و مزاياى هر صنف متناسب با وضع طبيعى يا شبه طبيعى افراد و امتيازاتى است كه واقعا دارا هستند و با كار و كوشش به كسب آنها نائل شده‌اند.

روحانيت و شئون گوناگون آن نيز مخصوص طبقه معين يا خانواده معين نيست و براى روحانى هيچ‌گونه امتياز طبقاتى مقرر نشده است.

از اين بالاتر:

از اين بالاتر، در اسلام سمت خاصى به نام روحانيت، نظير آنچه در ميان پيروان بسيارى از اديان هست و تقريبا شغل و حرفه خاص روحانيون شمرده مى‌شود، سراغ نداريم.

آنچه در اسلام هست؛ يك سلسله تكاليف واجب يا مستحب عمومى است كه برخى عينى و اغلب كفائى است بى‌آنكه كمترين رنگ شغل و حرفه‌اى براى يك دسته داشته باشد.