اگر شما در خطبه‌هاى نهج‌البلاغه مى‌بينيد كه موضع‌گيرى على (ع) در برابر ابو بكر و عمر با موضع‌گيرى آن حضرت در برابر عثمان فرق دارد و موضع‌گيرى آن حضرت در برابر عثمان با موضع‌گيرى‌اش در برابر معاويه فرق دارد، به همين دليل است. على (ع) اهل اين‌كه در برابر قدرتها بترسد نيست. در منطق او ترس راه ندارد. مسأله اين است كه او بايد ببيند از ميان اين چند نوع زمامدارى، حالا كه آن نوع اول ممتازش نيست كدام يك از آن سه نوع ديگر حق تقدم دارند. بدون شك نوع دوم، و پس از نوع دوم بدون شك نوع سوم. اما نوع چهارم قابل تحمل نيست. اگر قرار شد زمامدار امت كسى باشد كه هر مسلمانى هرقدر به او نزديكتر مى‌شود از اسلام دورتر بشود، اين ديگر واويلاست!

اتفاقا يك شب صحبت از مرجعيت پيش آمد. عرض كردم مرجع، پيشواى دين است و در هريك از درجات مرجعيت كه باشد بايد از ميان كسانى انتخاب شود كه مسلمانها هرقدر به او و زندگى خصوصى و عمومى او نزديكتر مى‌شوند پايبندى قلبيشان به دين بيشتر شود. مرجعى كه هرقدر از او دورتر باشيم ارادتمان به او بيشتر است و هرقدر به او نزديكتر شويم ارادتمان نسبت به او كمتر شود، يك پول براى من نمى‌ارزد!

بعد از فوت مرحوم آيت اللّه بروجردى، صحبتى با برخى از آقايان‌