كتاب، تئودور نولدكه، از اسلام‌شناسان معروف دنياست كه حدود شصت سال قبل در گذشته است.[١] روى كتاب او بعد سه نفر ديگر از اسلام‌شناسان معروف دنيا كار كردند و آن را با اضافات و تحقيقات تازه‌اى براى چاپ آماده كرده‌اند. اين تحقيقات تازه حدود بيست و هفت- هشت سال طول كشيد. دست به دست گشت و بعدا چاپ شد. اين نسخه‌اى كه دست من است چاپ دوم اين كار جديد است كه حدود ده- دوازده سال قبل چاپ شد. در اين متنى كه آن اسلام‌شناسهاى بعدى هم روى آن كار كرده‌اند اين عبارت را مى‌بينيم كه من ترجمه‌اش را مى‌خوانم. «هرقدر انسان بهترين زندگانى‌نامه‌هايى را كه درباره زندگى پيغمبر نوشته شده و بهترين منبع و مأخذى را كه براى شناخت روح پيغمبر در اختيار ماست، منبعى تحريف ناشده يعنى قرآن را بشناسد و مطالعه كند، به همان اندازه به اين نكته ايمان مى‌آورد كه محمد (ص) قلبا به حقانيت دعوتش ايمان داشت. ايمان داشت كه بايد بت‌پرستى نارواى اعراب را از بين ببرد و به جاى آن، دينى سعادت‌بخش جايگزين كند.» اين تعبيرى بود كه از صفحه سوم تاريخ قرآن نولدكه، چاپ سال ١٩٦١، يعنى سيزده سال قبل، براى شما نقل كردم.

تعبير دوم از صفحه ٦ جلد اول است (چون در ٣ جلد است و هر جلد جداگانه‌اى صفحه‌گذارى شده است). «مسأله مهم اين است كه پيامبر اسلام تا آخرين نفسش در راه خدايش و در راه سعادت‌بخشى به قومش پايدار

[١] -. اين كتاب توسط شهيد آيت الله دكتر بهشتى ترجمه و تحشيه شده است و بزودى توسط بنياد نشر آثار و انديشه‌هاى شهيد آيت الله دكتر بهشتى منتشر خواهد شد.