تشويق فراوان شده و ثوابهاى بى‌مانند براى انجام اين وظيفه و جهاد مقدس نويد داده شده است. پاداش آنها مال دنيا نيست. كسانى كه عمر خود را در راه انجام يك تكليف مقدس صرف مى‌كنند مبادله محصول كار خود را با مال و جاه، پست و ناچيز مى‌شمردند. علاوه‌بر اين، دنياطلبى از راه دين و علوم دينى در روايات ما سخت مذموم و بد فرجام شمرده شده است. تحصيل علوم دينى يك واجب كفايى است كه به استناد بعضى روايات بايد از اغراض مادى و امتيازطلبى منزده باشد.

تحصيل علوم و فنون لازم ديگر از قبيل پزشكى، داروسازى، فنى و نظاير آنها نيز وجب كفايى است؛ ولى در اين ميان فرقى هست. آنها كه اين فنون زندگى را تحصيل مى‌كنند پس از فراغ از تحصيل مى‌توانند آن را شغل و حرفه خود قرار دهند و كار و معلومات خود را با پول مبادله و هزينه زندگى خود را از اين راه تامين كنند ولى به كسانى كه علوم اسلامى تحصيل مى‌كنند چنين حقى داده نشده است. كار آنها بايد برتر و منزه‌تر از آن باشد كه به صورت حرفه و كسب معيشيت درآيد. گرفتن مزد براى فتوى دادن يا بيان مسائل و احكام و معارف دين در فقه ما از محرمات شمرده شده است.

به اين جهت بايد كسانى كه به مطالعات تحقيقى در رشته‌هاى مختلف علوم دينى مى‌پردازند هزينه زندگيشان از راه درآمدهاى شخصى ديگرى كه دارند تامين شود و اگر از اين قبيل افراد به اندازه كافى در ميان مسلمانان پيدا نشد بايد حكومت اسلامى كه مسئول تأمين مصالح عمومى است‌