طبقه عالى براى حفظ امتيازات خود ناچار بود ميان خود و طبقات پائين حصارى از رسوم و آداب و قيود اشرافى به وجود آورد و به اين ترتيب خود را از بسيارى از حقوق و آزادى‌هاى فردى از قبيل آزادى در انتخاب همسر و مسكن و لباس و غيره محروم سازد.

اينهاست امتيازات مصنوعى طبقاتى كه در ادوار مختلف حاكم بر قدرت بسيارى از مردم بوده و براى برانداختن آن نهضت‌ها به‌پا خاسته است.

در اسلام‌

دين آسمانى اسلام، اين گونه امتيازات ناروا را به كلى الغا كرده است. در اسلام امتياز طبقاتى به هيچ وجه و هيچ رنگ وجود ندارد. افراد انسان، سفيد و سياه، عرب و عجم، شرقى و غربى، شهرى و روستايى، عالم و جاهل، فقير و غنى، سردار و سرباز، شاه و رعيت و سايرين همه در استفاده از كليه حقوق و آزادى‌هاى اجتماعى برابرند.

ملاك به دست آوردن مشاغل و مناصب، شايستگى شخصى و معلومات و صفات و ملكات لازم براى تصدى آنها است و هيچ عامل‌