حكومت مى‌كردند. آن روز ما چه‌چيز كم داشتيم؟ ولايت فقيه! معلوم شد جامعه ما اگر بخواهد براستى جامعه اسلام بماند و اسلام اصيل بر آن حكومت كند، بايد فقيه در جامعه هم رهبرى فقاهتى كند هم رهبرى ولايتى. يعنى بايد نبض حكومت در دست فقيه باشد. حالا شما برويد جار و جنجال راه بياندازيد و دادوقال كنيد كه نگفتيم بالاخره آخونديسم مى‌شود! نگفتيم بالاخره اين انقلاب سر از حكومت آخوندها درمى‌آورد! اما خوشبختانه شما مردم متدين با ايمان انقلابى گول اين حرفها را نمى‌خوريد. علماى اسلام اگر در مقام ولايت، دنياطلبى كردند، اگر اخلاقشان اخلاق طاغوتى شد، اگر اينهايى كه تا قبل از ولايت فقيه با مردم خاكى و متواضع بودند حالا براى مردم قيافه گرفتند و حركت كردند و نشست و برخاست كردند، اگر در رفت‌وآمدهايشان بوق و كرنا و اسكورت و پس برو- پيش بيا پيدا كردند، اگر به جاى اينكه در خانه‌هايشان بنشينند كاخ‌نشين شدند، اگر گارد براى خود درست كردند، اگر از اين كارها كردند، من اصلا مى‌گويم اينها فقيه جامع الشرايط نيستند تا ولايت داشته باشند! [تكبير حضار] اما اگر اينها در دوره ولايت فقيه، رفتارشان با مردم همان بود كه قبلا بود، اگر زندگيشان همان بود كه قبلا بود، اگر رفت و آمدهايشان همان بود كه قبلا بود، آن وقت آخونديسم چه معنا دارد! معنايش اين است كه بگوييم اين انقلاب در پى آن است كه قوانين اسلام و مرّ اسلام را حاكم كند. مگر ما غير از اين مى‌خواستيم؟ اگر آخونديسم معنايش حاكميت مرّ اسلام و اسلام با شناخت فقيه و با