ببيند تعهداتش چيست. مسلمان در زمينه شناخت اين تعهدات و اصولا هرجا پاى مسأله اعتقادى به ميان بيايد، بايد خودش تحقيق كند. از كسى نمى‌تواند بپرسد. البته به عنوان معلّم مى‌تواند بپرسد ولى به عنوان مقلّد از نظر كسى نمى‌تواند پيروى كند. در هيچ مسأله اعتقادى مثل شفاعت، علم امام، توانايى امام، ولايت تكوينى، خصوصيات معاد، خصوصيات بهشت و دوزخ، خصوصيات عالم برزخ، اصل عالم برزخ، فرشتگان، خصوصيات آنها و ساير مسايلى كه جنبه اعتقادى دارد، احدى حق تقليد از احدى را ندارد؛ حق استفتاء ندارد؛ و حق افتاء ندارد. اين مسأله خيلى روشنتر از آن است كه فكر كنيد. براى هر كسى كه در ميدان تحقيق اسلامى وارد باشد اين مسأله خيلى روشن است. ولى مسائل عملى و اجرايى، مثل نحوه خواندن نماز، نحوه گرفتن روزه، انفاق كردن و مقدار و شرايط آن، حمايت از قانون و پاسدارى از دين، امر به معروف و نهى از منكر، نحوه حفظ حدود اللّه، چگونگى خلقيات و اخلاقمان به عنوان اخلاق يك مسلمان، اينكه با چه كسى دوستى كنم و با چه كسى دوستى نكنم، با چه كسى حالت قهرآلود داشته باشم، به چه كسى بپيوندم، در كجا چه بگويم و كجا چه بكنم، در اين مسائل عملى است كه اگر هر مسلمانى شخصا بخواهد تحقيق كند راه تحقيق باز است و به روى هيچ‌كس بسته نيست، اما طولانى است و كار ساده و آسانى هم نيست. ما در اينجا همچون مسيحيت نمى‌گوييم كه روح القدس از طريق حواريون و به‌خصوص از طريق پطروس، در پاپها يكى پس از ديگرى حلول كرده و پاپ اگر حق اظهار نظر