علاوه بر عدالت (همان عدالت به عنوان ترمز در گناه) خيلى چيزهاى ديگر نيز معتبر است. در آغاز، درجه بالا مى‌رود و فكر زمامدار هم بايد ميزان باشد؛ قدرت تدبير هم بايد داشته باشد؛ در برخورد با مسائل هم بايد ورزيده باشد. يعنى غير از مسأله گول نخوردن معمولى، بايد ورزيدگى و ابتكار هم داشته باشد، در اين صورت است كه علاوه بر عدالت در برابر گناه و در برابر وظيفه، مى‌توانيم لياقت براى مرجعيت در شهر، در محل يا در جامعه را هم به او نسبت بدهيم.

[همان شخص:] جمع عدالت با انجام گناه كبيره براى من قابل هضم نيست.

ممكن است آدمى عادل باشد ولى يك بار هم گناه كبيره‌اى مرتكب شود.

[همان شخص:] در اين صورت از عدالتش عدول كرده است.

نه‌خير! اين طور نيست. كسى را در نظر بگيريد كه در درون او پرهيز از گناه وجود دارد و ترمزش هم كار مى‌كند، اما يك جا ترمزش كار نمى‌كند.

مثلا آقايى است كه در برابر گناه واقعا ترمز دارد، در برابر واجبات هم واقعا انگيزه نيرومندى دارد، اما يك جا عصبانى مى‌شود و از روى عصبانيت حرف زشتى به كسى مى‌زند. اين گناه است و جزو گناهان كبيره هم هست. (فحاشى كردن و حرف تند و رنجاننده زدن جزو گناهان كبيره است.) بعد هم به محض اينكه عصبانيتش فروكش كرد پيشمان مى‌شود، احساس ناراحتى مى‌كند، عذرخواهى مى‌كند. آيا اين آدم به نظر شما از عدالت بيرون رفته است؟

شما عدالت را با عصمت اشتباه نفرماييد. معناى عدالت اين است كه‌