محدود است، اعتماد به او محدود است؛ همه چيزش محدود و قابل تصرف است. اما در زمينه زمامداران و رهبران الهى چطور؟ ما آنجا كه مى‌خواهيم به كسى كه سمت الهى دارد اعتماد كنيم، قصد داريم چه نوع اعتمادى بكنيم؟ اعتماد صددرصد. آنجا موضوع اعتماد صددرصد است. اگر بخواهيم درستى يا نادرستى كار اين زمامدار و پيشوا رسيدگى كنيم راهى جز اين نيست كه خود خدا پيشوايى را معين بكند. همه راهها جز اين بسته است. آيا در اينجا در مورد اين فردى كه خدا انتخاب مى‌كند تا به او سمتى بدهد، جز اينكه او در اين حد اعلاى عدالت و قابليت اعتماد باشد. اصلا راه حل ديگرى وجود دارد؟ او فقط زمامدار امت نيست، چون ما خودمان زمامدار امت را در زمان غيبت امام زمان انتخاب مى‌كنيم. ما براى اداره امور اجتماعى خود كسى را انتخاب مى‌كنيم و سمت زمامدارى را ما به او مى‌دهيم. اين عهد الهى نيست. قصه از اين بالاتر است: كسى است كه زمامدارى او به وسيله ما به او داده نشده بلكه به وسيله خدا به او داده شده است. ولايتش ولايت الهى است، نه ولايتى كه ما به او داده باشيم. ميدان ولايتش وسيع‌تر از ميدان ولايت زمامدار امتى است كه ما انتخاب مى‌كنيم. او مبيّن قرآن است در سطحى بس بالا.

او مفسّر قرآن است. قبلا گفته بوديم كه تفسير چند درجه دارد. يك درجه‌اش مخصوص پيغمبر و امام است. درجات بعدش را علما و دانشمندان برجسته هم مى‌توانند داشته باشند. او كسى است كه مى‌خواهد به اتكاى علمى كه با وحى ارتباط دارد قرآن و اسلام را براى ما