گوشت و چربيشان استفاده كرد، وقتى در آنجا ذبح مى‌شوند به هدر نمى‌روند؛ چون هر سال بيش از دو برابر كسانى كه دستشان به دهنشان مى‌رسد و به حج مى‌روند، افراد فقير نيز به حج مى‌روند. زندگى اين افراد از طريق همين آمد و شد و همين گوسفندان تأمين مى‌شود. يعنى فكر نكنيد كه فقط افراد پولدار و ميليونر به حج مى‌روند. همه ساله عده زيادى پا برهنه هم به حج مى‌روند. اگر حج فقط براى پولدارها بود شايد شركت كردن در آن چندان جالب نبود. حتى حجّاجى كه از خود عربستان هستند تعدادشان پنج برابر حجاج كشورهاى ديگر است. همه آنها هم گوسفند ذبح نمى‌كنند. چون، همان‌طور كه قرآن مى‌گويد، قربانى كردن گوسفند براى كسى است كه امكان خريد و قربانى كردن داشته باشد، و الّا اگر اين امكان را نداشته باشد بايد فقط ده روز روزه بگيرد: سه روز در ايام حج و هفت روز به هنگام بازگشت. اكثر اينها همين‌طورند. بنابراين، اينها گوسفندهايى را كه به دردبخور است و ذبح شده، با خودشان مى‌برند و استفاده مى‌كنند. شهود عينى متعددى مى‌گفتند كه وقتى صبح مى‌شود قربانگاه از گوسفندان به دردبخور خالى است؛ فقط گوسفندانى مى‌مانند كه به درد بردن و خوردن نمى‌خورند. البته، برحسب فقه، قربانى بايد مشخصاتى داشته باشد. كشتن گوسفندى كه فاقد آن مشخصات باشد اصلا كافى نيست. ولى عامه در بسيارى از كارهاى فقهى خود اين قيدها را رعيات نمى‌كنند.