فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٦٣ - اول - سهام ارث عموها و عمهها و دايىها و خالهها، هر قدر بالا روند
خوردن بر او حرام شده است، چنانچه تصديق او ممكن باشد، نمىتواند با آن زن ازدواج كند؛ و اگر بعد از عقد چنين ادعايى بنمايد و خود زن هم حرف او را قبول نمايد، عقدشان باطل مىباشد، پس اگر مرد با او نزديكى نكرده باشد يا نزديكى كرده باشد، ولى در وقت نزديكى كردن زن مىدانست كه به واسطه رضاع محرم آن مرد است و ازدواج او با آن مرد حرام مىباشد، مهريّه ندارد؛ ولى اگر بعد از نزديكى بفهمد كه به واسطه رضاع محرم آن مرد است و ازدواج او با آن مرد حرام بوده، آن مرد بايد مهريّه او را مطابق زنهايى كه مثل او هستند بدهد.
٥٣- اگر زن پيش از عقد بگويد به واسطه شير خوردن بر مردى حرام شده است، چنانچه تصديق او ممكن باشد، نمىتواند با آن مرد ازدواج كند؛ و اگر بعد از عقد چنين ادعايى بنمايد، مانند صورتى است كه مرد بعد از عقد ادعاء نمايد كه زنش به واسطه رضاع بر او حرام است و حكم آن در فقره قبل بيان شد.
٥٤- كسانى كه به واسطه شير خوردن نسبت خويشاوندى پيدا مىكنند، مستحب است يكديگر را احترام نمايند؛ ولى از يكديگر ارث نمىبرند و حقوق خويشاوندى كه انسان با خويشاوندان نسبى خود دارد براى آنان نيست.
سوم- شير دادنى كه نشر حرمت نمىكند:
٥٥- اگر زنى بچهاى را با فراهم بودن شروط نُهگانهاى كه ضمن تيتر «شروط شير دادنى كه نشر محرميّت و حرمت ازدواج مىكند» بيان گرديدند شير بدهد، در فرضى كه هيچ يك از هفت عنوانى كه از راه ولادت و نسب موجب محرميّتند و عبارتند از: ١- مادران، ٢- دختران، ٣- خواهران، ٤- عمّهها، ٥- خالهها، ٦- دختر برادران، ٧- دختر خواهران، مستقيماً و بدون استلزام پيدا نشود، بلكه عنوانى پيدا شود كه اگر از طريق ولادت پيدا شده بود مستلزم يكى از آن عناوين هفتگانه بود، شير دادن در اين فرض موجب محرميّت و حرمت ازدواج نمىشود، بنابراين اگر زن از شير شوهر خود به افرادى كه ذكر مىشوند شير بدهد، شوهرش بر او حرام نمىشود، اگرچه بهتر است كه