فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠٤ - دو پسر از يك دختر با سه پسر از دختر ديگر
٤٦١- در دو موضع زير اگر زوجه دعوى كند كه شوهرش عِنّين است دعواى او پذيرفته نمىشود:
اول: شوهر او طفل باشد.
دوم: ديوانه باشد، زيرا احتمال دارد كه بعد از آنكه ديوانگى او برطرف شود ادعاء كند كه نزديكى كردهام.
٤٦٢- مواقعه باعث استقرار تمام مهر است، ولو وطى در دُبر باشد و اگر زوج و زوجه بعد از طلاق با هم نزاع كنند و زن ادعاى مواقعه كند و مرد منكر باشد، قولِ مرد با يمين مقدم است و مرد مىتواند يمين را از خود دفع كند به سبب اقامه بيّنه بر عدم مواقعه، اگر ممكن باشد مانند اينكه زوجه ادعاى مواقعه در قُبل كند، ولى باكره باشد و مرد بيّنه بر بقاء بكارت اقامه كند.
٤٦٣- هرگاه زوجين اختلاف كنند در اصل مهر، زوجه ادعاى مهر كند و زوج منكر شود، پس اگر قبل از مواقعه است قول زوج با قسم مقدم است و اگر بعد از مواقعه باشد به زوجه تكليف مىشود مهر را معين كند و بعد از تعيين مهر به توسط زوجه چنانچه مقدار آن زايد بر مهرالمثل نباشد حكم مىشود زوج مدعاى او را بدهد و از زوج انكار اصل مهر مسموع نيست و اگر مقدار آن زايد بر مهرالمثل باشد، در اين فرض زوجه بايد مقدار زايد را اثبات كند و اگر نتواند اثبات كند، مىتواند زوج را قسم بدهد.
٤٦٤- اگر زوج مدعى سقوط مهر يا اداء و يا ابراء آن باشد، چنانچه بر مدعاى خويش اقامه بيّنه كند مدعاى او ثابت مىشود و الّا مىتواند زوجه را قسم بدهد، پس اگر زوجه قسم بر نفى اداء و بر نفى ابراء ياد كند دعواى زوجه ثابت مىشود و اگر زوجه نكول كند، حاكم قسم را به زوج رد مىكند، پس اگر زوج قسم بخورد دعواى زوجه ساقط مىشود و اگر نكول كند دعواى زوجه ثابت مىشود.
٤٦٥- اگر زوجين در اصل مهر با هم توافق داشته ولى در مقدار آن با هم اختلاف نمايند، قول زوج با سوگند مقدم است؛ مگر زوجه بيّنه شرعيه بر مدعاى خويش اقامه كند و همچنين است اگر زوجه مدعى شود كه عين چيزى مانند خانه يا باغستان مهر او