فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠ - دوم - قتل عمد به ناحق
اختيار كند و اين دو ماه كم داشته باشند، بايد دو روزه در شوال و اگر در منى باشد و ذىالحجه كم داشته باشد پنج روز براى كمبود ذىالحجه روزه بگيرد، و بنابر احتياط سى روز تمام نمايد.
٣٦- اگر كسى به طور مطلق نذر كند كه يك سال پى در پى روزه بگيرد و بعد از چند روز روزه گرفتن از سال، ديگر روزه نگيرد، بايد دوباره از ابتداء يك سال روزه پى در پى بگيرد؛ ولى كفاره ندارد.
٣٧- كسى كه نذر نموده است يك سال پى در پى روزه بگيرد، تتابع- پى در پى بودن- به سبب فاصله شدن عيد فطر و عيد قربان و ماه رمضان و حيض و مرض بهم نمىخورد.
٣٨- اگر كسى نذر كند يك ماه پى در پى روزه بگيرد، بايد براى اداء نذر ماهى را اختيار كند كه بتواند تتابعاً- پى در پى- روزه بگيرد، پس اگر ذىالحجه را در منى باشد، نبايد اين ماه را براى روزه گرفتن اختيار كند.
٣٩- اگر مسافر نذر كند كه در روزهاى برگشت از سفر روزه بگيرد، در آن روز كه از سفر حركت مىكند روزه گرفتن در آن روز واجب نيست، ولى روزهاى بعد از آن روز را بايد روزه بگيرد؛ و اما اگر همان روز حركتش رمضان باشد و پيش از ظهر به وطن برسد، در صورتى كه روزهاش را باطل نكرده باشد، بايد به نيت رمضان روزه بگيرد.
٤٠- اگر مسافر نذر كند در روزهاى برگشت از سفر روزه بگيرد چنانچه اين مسافر، مثلًا به علّت حيض به نذر عمل نكند و از طرفى دو ماه پى در پى روزه بر او واجب شود، در اين فرض مخيّر مىباشد، روزه اين دو ماه را مقدم انجام دهد يا مؤخر.
٤١- اگر كسى نذر كند در دهر صائم باشد، اگر اين ناذر در نيّت روز عيد فطر و قربان و ايام تشريق را- هرگاه در منى باشد- داخل در متعلّق نذر نموده باشد، نذر او راساً باطل مىباشد.
٤٢- اگر كسى نذر كند در دهر فقط در حال سفر صائم باشد، روزه در حال سفر بر او واجب مىشود مگر در ماه رمضان، و در ماه رمضان بر اين مسافر واجب است افطار كند