فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٩ - دوم - قتل عمد به ناحق
هلال هرچند بيست و نه روز باشد و نيز مىتواند يك ماه را بطور تلفيق روزه بگيرد، يعنى در اواسط ماه شروع كند و از ماه دوم آنچه در ماه اول نگرفته بگيرد، هرچند كه روى هم بيست و نه روز باشد؛ اما اگر بخواهد متفرق در طول چند ماه يك ماه روزه را بگيرد، جائز نيست اكتفاء به ناقص يعنى بيست و نه روز روزه نمايد.
٣١- اگر شخصى نذر كند روز معينى روزه بگيرد، جائز است در آن روز به سفر برود، هرچند ضرورى نباشد و در اين فرض بايد روزه را افطار كند و بعداً قضاء آن را بجا آورد و كفاره بر عهدهاش نمىآيد.
٣٢- اگر كسى نذر كند يك ماه معيّن تتابعاً- پى در پى- روزه بگيرد و چنانچه نتواند آن ماه را روزه بگيرد، براى قضاء آن لازم نيست تتابعاً روزه بگيرد هرچند احوط است.
٣٣- اگر شخصى نذر كند يك سال معين روزه بگيرد، روزه در روز عيد فطر و قربان و ايام تشريق- يازدهم، دوازدهم و سيزدهم ذىالحجة- چنانچه در منى باشد از نذرش خارج مىباشند و قضاء اينها هم واجب نمىباشد؛ اما ماه رمضان در نذر داخل مىباشد و روزهاش هم روزه نذر محسوب مىشود و هم روزه ماه رمضان، و چنانچه در ماه رمضان عمداً افطار كند هرچند قضاء آن متعدد نمىشود، ولى بايد دو كفاره بدهد، يعنى كفاره نذر و كفاره رمضان هر دو را بايد بدهد و روزهايى كه در سفر و ايام حيض و نفاس و مرض و ايام تشريق اگر در منى نبوده و روزه نگرفته باشد، بايد فقط اينها را قضاء كند و كفاره ندارد و هرگاه در بين سال بدون عذر چند روزه را نگيرد بايد براى هر روزى كه روزه نگرفته كفاره نذر بدهد و اگر آنها را قضاء كند، هرچند شرط تتابع در نذر كرده باشد فاصله آن چند روزه باعث نمىشود كه ديگر ايام آن سال روزه به تتابع گرفته نشود، بلكه بايد باقى ايام سال را تتابعاً روزه بگيرد.
٣٤- اگر شخصى نذر كند يك سال غير معيّن روزه بگيرد، بايد دوازده ماه روزه بگيرد و در اين فرض ماه رمضان و ايام حيض و عيد قربان و فطر و ايام تشريق اگر در منى باشد خارج نمىباشند و بايد قضاء اينها را بگيرد.
٣٥- اگر شخصى نذر كند يك ماه روزه بگيرد، چنانچه ماه شوال يا ذىالحجه را