شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤١ - فصل پنجم در بيان ثمرات قوّه غضبيه

مى‌كند، و از معدلت و رحمت و رأفت، ذاتاً خوشش مى‌آيد؛ بلكه ظالم، ظلم را مى‌خواهد طبعاً كه با عدل بكند، و اجراء قساوت را به طور رحمت، خواهى نخواهى مى‌كند و صورت رحمت به او مى‌دهد؛ زيرا كه فطرت از آن گريزان است، و جبلّت ذات از آن متنفّر است، چنانچه متوجّه رحمت و رأفت است، و مى‌خواهد خود را- گرچه در اسم و صورت- به آن نزديك كند و از آن بهره‌بردارى كند، و لو به طور اسم و صورت باشد.

و اين مطلب- يعنى رحمت و رأفت و معدلت و محبّت و مودّت و امثال آن، از لوازم فطرت مخموره بودن، و مقابلات آنها بر خلاف فطرت و از لوازم احتجاب آن بودن- پس از مراجعه به وجدان خود و حالات ديگران از عائله بشرى محتاج به اقامه برهان و تطويل و بيان نيست.

گرچه هر يك از اين مطالب در باب علم اسماء در تحت ميزان علمى كامل و برهان منطقى و فلسفى، تامّ است؛ ولى اين رساله معدّ براى اين طرز بيان نيست؛ بايد به محل خود رجوع شود تا معلوم شود كه جميع خيرات و كمالات راجع به اسماء الهيّه است و مجعول بالذات است، چنانچه مقابلات آنها راجع به اسماء تنزيهيّه و مجعولات بالعرض هستند، و فطرت مخموره صورت كماليّه رحمانيّه است، و نظام وجود بر كمال و خير است، و نقايص و شرور از اعدام و راجع به احتجاب فطرت و بُعْد از معدن نور و عظمت است.

فصل پنجم [در بيان ثمرات قوّه غضبيه‌]

بدان كه قوّه غضبيّه يكى از نعم بزرگ الهى است بر حيوان و بالخصوص بر انسان كه به واسطه اين قوّه شريفه، حفظ بقاى شخصى و نوعى و حفظ نظام‌