شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٤٦ - مقدمه

و يعوق و نسر]( , جامعه انسانى برين شده و مشتاقان دانش فزونى مى يابند , و نيز كيفيت حوزه و دانشگاه و ساير مجامع علمى برتر شده و كميت آنها فزون مى گردد آنگاه سخنان كهوف دين كه تابلوى دلرباى[ كلامكم نور ] ( ٢٢ ) جز بر تارك بيوت ايشان كه نه تنها با اذن تشريعى رفعت يافته بلكه به اراده تكوينى خداى سبحان كه سراسر جهان هستى مرآت و مجلاى اوست رفيع شده است سزاوار نيست , شفابخش هرگونه ذهول ذهنى و افول عقلى و غروب قلبى و عزوب فكرى مى شود [ , لو ان اهل العلم حملوه بحقه لاحبهم الله و ملائكته و لكنهم حملوه لطلب الدنيا فمقتهم الله تعالى وهانوا عليه ] ( ٢٣ ) اگر صاحبان دانش آنرا به درستى فرا گرفته و بكار مى بستند , خداوند و فرشتگانش آنان را دوست مى داشتند , لكن دانشمندان علم را براى طلب دنيا فرا گرفته اند , لذا ممقوت و مغضوب و مبغوض خداوند شده و در پيشگاه آن حضرت خوار و فرومايه شدند]( [ , انما زهد الناس فى طلب العلم كثره ما يرون من قله من عمل بما علم ] ( ٢٤ ) تنها چيزى كه مردم را نسبت به فراگيرى علم بى رغبت كرده است , اين است كه بسيار مى بينند كه عالم عامل و كسى كه به آنچه مى داند عمل نمايد , اندك مى باشد](

براى رهايى از مشكلات ياد شده پناه بردن به خداوند سبحان از علم غير نافع لازم است[ : اعوذ بك من علم لا ينفع ] ( ٢٥ ) و بر پرهيزگاران است كه مجارى ادراكى خويش را وقف علم سودمند كنند [ : وقفوا اسماعهم على العلم النافع ] ( ٢٦ ) البته منظور از علم نافع تنها علوم سه گانه بنا بر قول حضرت رسول اكرم ( ص ) كه كلينى قده آن را نقل كرده و شرح و تفصيل آن در سخنان امامان معصوم عليهم السلام مخصوصا حضرت امام صادق عليه السلام در پرتو اجتهاد ناصع و فحص راسخ و بالغ بيان شده نيست , چه علاوه بر آنكه علم بايد در حد ذات خويش سودمند به حال انسان باشد , عالم نيز بايد از آن به درستى بهره ببرد , و والاترين منفعت علم همانا خشيت از خدا و رهبت از آن حضرت است , چنانكه فرمود : انما يخشى