نگارنده گويد: قضاوت و اظهار نظر در اين موارد خارج از وضع كتاب است و بالاجمال گوشزد مينمايد كه معاصرين اين دو برادر در اثر فطانت فوق العاده ايشان (خصوصا فيضى) از در رقابت وارد شدند و با ايشان سازشى نداشته و با بيدينى موصوف داشته و براى مرگ فيضى مادّه تاريخ بدى ساخته‌اند. البته از مراجعه بشرح حال سلف مكشوف ميگردد كه نوعا اشخاص بافطانت خصوصا ارباب علم و معرفت در هيچ دوره خالى از رقابت نبوده و نخستين سبب كفر و زندقه و متّهم بودن ايشان همانا فضل و كمال و دانش و طبع روان و فطانت خودشان است و بس‌كه در مقابل آن متاع ديگران فاسد و بازار خودفروشى ايشان كاسد ميگردد بارى بگذاريم و بگذريم.

اما ابو الفضل مذكور برادر كهتر ابو الفيض و پسر دويم شيخ مبارك و معروف و متخلّص به علامى كه ابو الفضل مورّخ نيز گويند در سال نهصد و پنجاه و هفتم يا هشتم هجرى متولد شد و موافق نوشته بعضى از ارباب تراجم (و العهدة عليه) در پانزده سالگى از تحصيل معقول و منقول فارغ و از مشاهير علماى هند و افاضل عهد اكبر شاه هندى (متوفى بسال ١٠١٤ ه ق- غيد) بوده و با تجرّد و انزوا و عزلت ميگذرانيد تا عاقبت باصرار احباب بدربار اكبر شاه راه يافت و در قرب سلطان بتمامى اهل دربار حتى بشاهزادگان عظام نيز تقدّم يافت و مورد الطاف خسروانه گرديد. نخست بسمت منشى‌گرى و عاقبت بتصدى وزارت مفتخر و بالاخرة بمقام صدر الصّدورى ترقى كرد و از تأليفات است:

١- آئين اكبرى يا اكبرنامه يا اكبرى يا تاريخ اكبرى تاريخى است فارسى كه در سال هزار و چهارم هجرت بنام اكبر شاه تأليف و بهمين جهت باكبرى و اكبرنامه و تاريخ اكبرى نيز موسوم و امور عجيبه بسيارى از احوال و عادات و رسوم هند را جامع و نام اصلى آن آيين اكبرى بوده و يك نسخه از آن در خزانه رضويّه موجود و بقول نامه دانشوران در تمام عالم بفصاحت و استحكام كلام مشهور و بر تبحّر و اتّساع بلاغت و براعت مصنّف خود شاهدى است عادل و گواهى است صادق ٢- تفسير آية الكرسى كه آنرا نيز براى اكبر شاه تأليف داده و بهمين جهت آنرا تفسير اكبرى نيز گويند ٣- عيار دانش در اخلاق.