ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٧١ - ظاهريه
درس او حاضر ميشدند، خودش از شاگردان ابو ثور و اسحق بن راهويه بود، عقل او را بر علمش ترجيح ميدهند. چنانچه اشاره شد اجداد او از مردم اصفهان بودند، خودش بسال دويست و يكم يا دويم يا دويست تمام از هجرت در كوفه متولد شد و در بغداد نشو و نما يافته و سكونت كرد، هم بسال دويست و هفتادم هجرت در همانجا وفات يافت و در مقبره شونيزيه مدفون گرديد. اينكه در روضات الجنّات سال وفات او را دويست و هفت نوشته و بابن خلّكانش نسبت داده و در هدية الاحباب نيز بدو اقتفا جسته سهو و اشتباه است، اينك نسخه معتمده وفيات الاعيان ابن خلّكان و مجلّد سيم و چهارم قاموس الاعلام موجود و سال وفات او را موافق مذكور نگارش دادهاند.
(ص ١٩٣ ج ١ كا و ٢٧٦ ت و ١٩٧ هب و ٢١١٢ ج ٣ و ٣٠٣٣ ج ٤ س و غيره)
ظاهرى محمد بن داود
- مذكور فوق، فقيه محدّث اديب فاضل شاعر ظريف، در فنون مذكوره وحيد عصر خود بود، با ابو العباس بن سريج مناظره و مشاعره داشت، در سن جوانى بعد از وفات پدرش بناى تدريس گذاشته و از تأليفات او است:
١- الاعذار ٢- الانتصار ٣- الانذار ٤- الزهرة در ادبيات و غرائب و نوادر ٥- الوصول الى معرفة الاصول و غير اينها. روز دوشنبه نهم رمضان دويست و نود و هفتم يا ششم هجرت در چهل و دو سالگى درگذشته و از اشعار او است:
لكل امرء ضيف يسر بقربه |
و مالى سوى الاحزان و الهم من ضيف |
|
له مقلة ترمى القلوب باسهم |
اشد من الضرب المدارك بالسيف |
|
يقول خليلى كيف صبرك بعدنا |
فقلت و هل صبر فاسئل عن كيف |
|