و ابن السكون با تاريخ وفات محمد بن قاسم (كه در سال هفتصد و هفتاد و ششم هجرت بوده و معروف به ابن معية است) منافات بيّن دارد مگر اينكه روايت ابن معيّة از ايشان با واسطه باشد، بلى گاهى قاسم بن حسن را نيز كه جدّ عالى ابن معيّة محمد بن قاسم مزبور است بهمين عنوان (ابن معيّة) مذكور دارند او نيز بابن معيّة موصوف بلكه مشهور بوده و در سال ششصد و سيم هجرت در روايت صحيفه از عميد الرؤسا اجازه داشته است و ظاهر آن است كه مراد رياض العلما نيز از ابن معيّة كه صحيفه را از ابن السكون و عميد الرؤسا هردو روايت ميكند همين قاسم بن حسن باشد.

(ص ٢٠٤ هب و سطر ٦ ص ٣٧٦ و سطر ٣٥ ص ٧٦٨ ت و ٢٦٤ ج ١٩ جم و باب الهاء از رياض العلما)

عميدى‌

بفرموده تنقيح المقال لقب رجالى حسين حسينى است.

عميدى سيد عبد المطلب بن ابى الفوارس‌

- مجد الدين محمد ابن فخر الدين على بن اعرج، حسينى حلّى، ملقّب به عميد الدين، معروف به عميدى و سيد عميدى، مكنّى به ابو عبد اللّه، از اكابر و ثقات مشايخ روايت و علماى اماميّه قرن هشتم هجرت ميباشد كه فقيه اصولى محقّق مدقّق، خواهرزاده علّامه حلّى و از تلامذه او بود، شهيد اوّل نيز با آن‌همه جلالت آفاقى كه دارد بسيارش ستوده و بواسطه او از علّامه حلّى روايت مينمايد از تأليفات او است:

١- تبصرة الطالبين فى شرح نهج المسترشدين كه شرح نهج المسترشدين علامه است ٢- شرح انوار الملكوت فى شرح كتاب الياقوت فى اصول الكلام چنانچه علّامه كتاب ياقوت نام ابن نوبخت را كه در اصول كلام است شرح كرده و شرح خود را بانوار الملكوت ناميده و عميدى نيز همان انوار الملكوت را شرح كرده است و اين شرح عميدى بمنزله محاكمات مابين ابن نوبخت و علّامه است ٣- شرح تهذيب علامه در اصول فقه كه نامش بنابر مشهور منية اللبيب فى شرح التهذيب است و در لكناو از بلاد هند چاپ شده است. نسخه آن بسيار و پنج نسخه خطّى آن نيز بشماره‌هاى ٩٦٣- ٩٦٧ در كتابخانه مدرسه سپهسالار جديد تهران موجود است. در روضات الجنّات گويد كه شرح تهذيب عميدى همين است كه دم دست‌