از ايشان مراد است يا بعض معهود و معلومى مراد است كه الف و لام از براى عهد خارجى باشد يا آنكه بعض غير معهودى مراد است بنابر اول بايد كه اين جماعت معلوم و معروف باشند و مخاطبان ايشان را شناسند و آيات باسم و نسب ايشان وارد شده باشد و ايشان شنيده باشند و هر كه دعوى كند احدى را بغير آن جماعت كه ما دعوى ميكنيم باطل است زيرا كه معلوم است كه در حق ديگرى اين مراتب متحقق نشده و معهود نبوده‌اند و خود معترفند كه در زمان حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم تعيين ايشان بخلافت نشده و بنابر دويم كه بعض غير معهود مراد باشد پس بايد كه بعد از آن البته تعيين و تخصيص آن بعض بشود و الا تكليف بامر مجهول خواهد بود كه اتيان بآن نتواند كرد و آن محالست و معلومست كه در غير ائمه ما كسى ادعاى تخصيص و تعيين نكرده و نمى‌تواند كرد پس ثابت شد كه مراد ايشانند ايضا دليل عقلى و نقلى داريم كه مراد ايشانند (اما دليل عقلى) زيرا كه در اين آيه كريمه امر شده است كه امت متابعت ايشان نمايند على الاطلاق و تخصيص بامرى دون امرى نشده است پس بايد كه ايشان معصوم باشند و الا لازم آيد كه امت مأمور باشند كه در خطا و معصيت متابعت ايشان كنند و آن محال است چون عصمت امريست باطنى كه كسى بغير حقتعالى بر آن اطلاع ندارد پس بايد كه نص بر امامت و عصمت ايشان شده باشد و باتفاق نص بر غير ايشان نشده است پس ثابت شد كه ايشان مرادند (و اما دليل نقلى) آنست كه حقتعالى در قرآن صادقان را باوصافى چند ستوده كه در غير حضرت امير المؤمنين عليه السّلام آن اوصاف جمع نگرديده زيرا كه فرموده است‌ لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ‌ يعنى نيست نيكى اينكه بگردانيد روهاى خود را بجانب مشرق و مغرب‌ وَ لكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ الْكِتابِ وَ النَّبِيِّينَ‌ و ليكن نيكوكار كسى است كه ايمان بياورد بخدا و روز قيامت و بملائكه و كتابهاى خدا و پيغمبران‌ وَ آتَى الْمالَ عَلى‌ حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبى‌ وَ الْيَتامى‌ وَ الْمَساكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ وَ السَّائِلِينَ وَ فِي الرِّقابِ‌ و عطا كند مال را با محبت مال يعنى احتياج بآن يا محبت عطا يا محبت خدا بخويشان خود يا بخويشان رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و يتيمان بى‌پدر و مسكينان محتاج و به مسافران كه بخانه خود نتوانند برگشت و به گدايان سؤال‌كننده و آزاد كردن بندگان‌ وَ أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَى الزَّكاةَ وَ الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذا عاهَدُوا وَ الصَّابِرِينَ فِي الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ حِينَ الْبَأْسِ أُولئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ‌ و برپا دارند نماز را در اوقات فضيلت با آداب و شرايط و ادا كنند زكاة را و آنهايند كه وفا مى‌كنند به عهد خود كه‌