است كه در آن هدايت و نور هست پس بگيريد كتاب خدا را و متمسك شويد بآن پس ترغيب و تحريص نمود در باب كتاب خدا پس گفت و اهل بيت من خدا را بياد شما مى‌آورم و دو مرتبه اين را فرمود پس حصين بن سيره از زيد پرسيد كه كيستند اهل بيت او اى زيد آيا زنان او از اهل بيت او نيستند گفت زنان او از اهل خانه او هستند و ليكن اهل بيت در اينجا آنهايند كه بعد از آن جناب تصدق بر ايشان حرام است مانند آل على و آل عقيل و آل جعفر و آل عباس گفت بر اينها همه صدقه حرام است گفت بلى و در جامع الاصول گفته است كه در روايت ديگر زياد كرده است اين را كه كتاب خدا در آن هدايت و نور هست كه هر كه چنگ زند در آن و عمل كند بآن بر هدايت است و هر كه از آن تجاوز كند گمراهست و در روايت ديگر گفته است كه من در ميان شما دو چيز بزرگ گذاشته‌ام كتاب خدا كه آن ريسمان خداست هر كه متابعت آن كند بر هدايتست و هر كه ترك كند آن را بر ضلالت و اهل بيت من گفتند كيستند اهل بيت او زنان اويند نه بخدا قسم زن چند گاهى با شوهر مى‌باشد و طلاقش مى‌گويند و بخانه پدرش و قومش ميرود و اهل بيت او خويشان و عصبه اويند كه حرامست بر ايشان صدقه.

مؤلف گويد كه معنى اهل بيت را سابقا بيان كرديم كه مخصوص آل عبا است و آنچه زيد گفته است از پيش خود گفته است و اعتبارى ندارد يا آنكه متضمن مطلب ما هست زيرا كه خلفاى ثلثه البته خارجند و خويشان آن جناب كسى است كه در آن زمان دعوى امامت نكرد و همه اتفاق بر خلافت آن حضرت داشتند و اگر كسى دعوى كرده باشد قائلان بآن منقرض شده‌اند و باتفاق مذهب حق ميبايد در ميان امت باشد تا روز قيامت ثعلبى در تفسير وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا روايت كرده است از ابو سعيد خدرى كه گفت شنيدم از رسول خدا كه گفت أيها الناس من ميان شما دو ثقل ميگذارم يعنى دو امر سنگين بزرگ كه خليفه منند اگر اخذ كنيد بآنها گمراه نشويد بعد از من و هر يكى از آنها بزرگتر است از ديگرى كتاب خداست و آن ريسمانيست كشيده از آسمان بسوى زمين و عترت من اهل بيت منند بدرستى كه از يكديگر جدا نميشوند تا در حوض كوثر بنزد من آيند و ابن مغازلى و ديگران نيز اين مضمون را بسندهاى بسيار روايت كرده‌اند و در آخرش ذكر كرده‌اند كه نظر كنيد چگونه خلافت من در حق ايشان مى‌كنيد و همين مضمون را در صحيح ابى داود و سجستانى و صحيح ترمدى از زيد بن ارقم روايت كرده‌اند و عبد اللَّه بن احمد بن حنبل در مسند خود روايت كرده است از براء بن غارب كه گفت با رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بوديم در سفرى پس در غدير خم فرود آمديم و ندا كردند در ميان‌