حق اليقين
(١)
مقدمه كتاب
٢ ص
(٢)
باب اول در اقرار بوجود حقتعالى و صفات كماليه اوست و در آن چند فصل است
٤ ص
(٣)
فصل اول در اقرار بوجود صانع عالم است
٤ ص
(٤)
فصل دوم آنكه حقتعالى قديم و ازلى و ابديست
٦ ص
(٥)
فصل سيم آنكه حقتعالى قادر مختار است
٦ ص
(٦)
فصل چهارم آنكه خداوند عالم عالمست بهر معلومى
٧ ص
(٧)
فصل پنجم آنكه حقتعالى سميع و بصير است
٨ ص
(٨)
فصل ششم آنكه حقتعالى حى است
٨ ص
(٩)
فصل هفتم آنكه حقتعالى مريد است
٨ ص
(١٠)
فصل هشتم آنكه حقتعالى متكلمست
٩ ص
(١١)
فصل نهم بايد دانست كه حقتعالى صادقست
٩ ص
(١٢)
فصل دهم آنكه صفات كماليه الهى عين ذات مقدس او است
٩ ص
(١٣)
باب دويم در بيان صفاتيست كه از حقتعالى نفى بايد كرد و در آن چند مبحث است
١٠ ص
(١٤)
مبحث اول آنست كه او يگانه است
١٠ ص
(١٥)
مبحث دويم آنكه حقتعالى مركب نيست
١٢ ص
(١٦)
مبحث سيم آنكه صانع عالم مثل ندارد
١٢ ص
(١٧)
مبحث چهارم آنست كه صانع عالم ديدنى نيست
١٢ ص
(١٨)
مبحث پنجم آنست كه جناب مقدس الهى محل حوادث نيست
١٣ ص
(١٩)
مبحث ششم آنكه جناب مقدس الهى را نامهاى بسيار هست
١٤ ص
(٢٠)
مبحث هفتم آنكه حقتعالى با چيزى متحد نميشود
١٤ ص
(٢١)
مبحث هشتم آنكه حقتعالى در قديم بودن شريك ندارد
١٥ ص
(٢٢)
باب سيم در بيان صفاتيست كه متعلق است بافعال حقتعالى و در آن چند مبحث است
١٥ ص
(٢٣)
مبحث اول آنكه مذهب اماميه آنست كه حسن و قبح افعال عقليست
١٥ ص
(٢٤)
مبحث دويم آنكه صانع عالم فعل قبيح نميكند
١٦ ص
(٢٥)
مبحث سيم آنكه حقتعالى بندگان را بر افعالى كه اختيارى ايشان نيست تكليف نميكند بآن
١٦ ص
(٢٦)
باب چهارم در مباحث نبوتست و در آن چند مبحث است
١٨ ص
(٢٧)
مقصد اول آنكه اماميه را اعتقاد آنست كه بعثت پيغمبران بر حقتعالى واجبست عقلا
١٨ ص
(٢٨)
مقصد دويم بدان كه طريق دانستن حقيقت پيغمبران معجزاتست
١٩ ص
(٢٩)
مقصد سيم بايد كه پيغمبر افضل از جميع امت خود باشد و اعلم از همه باشد
٢٠ ص
(٣٠)
مقصد چهارم آنكه علماى اماميه اتفاق كردهاند بر آنكه انبياء و ائمه عليهم السلام افضلند از جميع ملائكه
٢١ ص
(٣١)
مقصد پنجم در بيان حقيقت پيغمبرى محمد بن عبد الله بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف است
٢٢ ص
(٣٢)
باب پنجم در امامت است
٣٥ ص
(٣٣)
مقصد اول در وجوب نصب امام است
٣٦ ص
(٣٤)
وجه اول آنكه هر دليلى كه دلالت بر وجوب فرستادن پيغمبران مىكند بر نصب امام نيز مىكند
٣٦ ص
(٣٥)
وجه دويم آنكه نصب امام لطف است و لطف بر خدا واجبست عقلا
٣٦ ص
(٣٦)
وجه سيم نصب حافظان شريعت
٣٦ ص
(٣٧)
وجه چهارم عادت تعيين خليفه در جميع انبياء
٣٧ ص
(٣٨)
وجه پنجم مرتبه امامت چنانكه دانستى نظير منصب جليل نبوتست
٣٧ ص
(٣٩)
(اول) آيه وافى هدايه اليوم أكملت لكم دينكم و أتممت عليكم نعمتي
٣٨ ص
(٤٠)
دليل دويم در آيه كريمه و قالوا لو لا نزل هذا القرآن على رجل من القريتين عظيم أ هم يقسمون رحمت ربك نحن قسمنا بينهم معيشتهم في الحياة الدنيا و رفعنا بعضهم فوق بعض درجات ليتخذ بعضهم بعضا سخريا و رحمت ربك خير مما يجمعون
٣٨ ص
(٤١)
دليل سيم حقتعالى ميفرمايد كه و ربك يخلق ما يشاء و يختار ما كان لهم الخيرة سبحان الله و تعالى عما يشركون
٣٩ ص
(٤٢)
دليل چهارم آيات بسيار است كه دلالت ميكند بر آنكه خدا همه چيز را در قرآن مجيد بيان فرموده است
٣٩ ص
(٤٣)
دليل پنجم فرموده است كه أطيعوا الله و أطيعوا الرسول و أولي الأمر منكم
٣٩ ص
(٤٤)
مقصد دويم در بيان شرايط امامت است بنابر قول متكلمين
٣٩ ص
(٤٥)
مقصد سيم در بيان صفات و خصايص امام است
٤٢ ص
(٤٦)
مقصد چهارم در طريق شناختن امام است و او را بچند وجه ميتوان شناخت
٤٧ ص
(٤٧)
وجه اول نص حضرت رسول صلى الله عليه و آله
٤٧ ص
(٤٨)
وجه دويم افضل بودن امام است از جميع امت
٤٧ ص
(٤٩)
وجه سيم معجزه كه مقارن دعوى امامت باشد
٤٧ ص
(٥٠)
مقصد پنجم در بيان بعضى از آياتست كه دلالت بر امامت و فضيلت امير المؤمنين عليه السلام ميكند
٥٠ ص
(٥١)
(اول) آيه وافى هدايه إنما وليكم الله و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلاة و يؤتون الزكاة و هم راكعون
٥٠ ص
(٥٢)
(دويم) آيه كريمه يا أيها الذين آمنوا اتقوا الله و كونوا مع الصادقين
٥٢ ص
(٥٣)
(سيم) تفسير آيات صدق و صديق بآن حضرت عليه السلام
٥٩ ص
(٥٤)
(چهارم) حق تعالى ميفرمايد أ فمن كان على بينة من ربه و يتلوه شاهد منه
٦٠ ص
(٥٥)
(پنجم) آيه إنما أنت منذر و لكل قوم هاد
٦١ ص
(٥٦)
(ششم) و من الناس من يشري نفسه ابتغاء مرضات الله و الله رؤف بالعباد
٦١ ص
(٥٧)
(هفتم) آيه كريمه تطهير است
٦٣ ص
(٥٨)
(هشتم) آيه مباهله است
٦٧ ص
(٥٩)
(نهم) و تعيها أذن واعية
٧٣ ص
(٦٠)
(دهم) إن الذين آمنوا و عملوا الصالحات سيجعل لهم الرحمن ودا
٧٤ ص
(٦١)
(يازدهم) ليس البر بأن تأتوا البيوت من ظهورها و لكن البر من اتقى و أتوا البيوت من أبوابها و اتقوا الله لعلكم تفلحون
٧٩ ص
(٦٢)
(دوازدهم) فان تظاهرا عليه فان الله هو موليه و جبريى و صالح المؤمنين
٨٢ ص
(٦٣)
(سيزدهم) أ جعلتم سقاية الحاج و عمارة المسجد الحرام كمن آمن بالله و اليوم الآخر و جاهد في سبيل الله لا يستوون عند الله و الله لا يهدي القوم الظالمين الذين آمنوا و هاجروا و جاهدوا في سبيل الله بأموالهم و أنفسهم أعظم درجة عند الله و أولئك هم الفائزون
٨٢ ص
(٦٤)
(دليل چهاردهم) إن الذين آمنوا و عملوا الصالحات أولئك هم خير البرية
٨٦ ص
(٦٥)
(پانزدهم) قل كفى بالله شهيدا بيني و بينكم و من عنده علم الكتاب
٨٧ ص
(٦٦)
(شانزدهم) آيه نجوى است
٨٨ ص
(٦٧)
(هفدهم) آيه و اعتصموا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا
٨٩ ص
(٦٨)
(هيجدهم) قل هذه سبيلي أدعوا إلى الله على بصيرة أنا و من اتبعني
٩٠ ص
(٦٩)
(نوزدهم) و قفوهم إنهم مسؤلون
٩١ ص
(٧٠)
(بيستم) قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى و من يقترف حسنة نزد له فيها حسنا
٩١ ص
(٧١)
(بيست و يكم) الذين آمنوا و عملوا الصالحات طوبى لهم و حسن مآب
٩٤ ص
(٧٢)
مقصد ششم در بيان احاديث متواتره است
٩٤ ص
(٧٣)
فصل اول در حديث غدير خم است
٩٤ ص
(٧٤)
فصل دويم در حديث منزلت است
١١٥ ص
(٧٥)
فصل سيم در بيان اختصاص آن حضرت است بمحبت خدا و رسول
١٢٠ ص
(٧٦)
فصل چهارم در بيان اختصاص حضرت امير عليه السلام بحضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم در اخوت و هم راز بودن و ساير امور و در آن چند مطلب است
١٣١ ص
(٧٧)
مطلب اول اخوت است
١٣١ ص
(٧٨)
مطلب دويم آنكه آن حضرت صاحب اسرار خدا و رسول او بود
١٣٢ ص
(٧٩)
مطلب سيم به امر رسول خدا همه درها بسوى مسجد مسدود شد مگر در خانه على عليه السلام
١٣٢ ص
(٨٠)
مطلب چهارم شكستن بتهاى كعبه بر دوش رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم
١٣٣ ص
(٨١)
فصل پنجم در بيان الحق مع على و على مع الحق
١٣٥ ص
(٨٢)
فصل ششم در بيان افضليت آن حضرت است بر ساير صحابه
١٣٩ ص
(٨٣)
فصل هفتم نصوص صريح در امامت ايشان و تجاهل مخالفان
١٤٦ ص
(٨٤)
فصل هشتم در بيان مطاعن آن جماعتى كه غصب حق آن حضرت كردند
١٥٤ ص
(٨٥)
(مطلب اول) در مطاعن أبو بكر است
١٥٤ ص
(٨٦)
مطلب دويم در بيان قليلى از بدع و قبايح اعمال و شنايع افعال عمر است
٢١٩ ص
(٨٧)
مطلب سيم در بيان قليلى از مطاعن عثمانست
٢٥٩ ص
(٨٨)
مقصد هفتم در بيان امامت ساير ائمه است صلوات الله عليهم
٢٧٨ ص
(٨٩)
طريق اول طريق نص است
٢٨٠ ص
(٩٠)
طريق دويم افضليت است
٢٨٤ ص
(٩١)
(طريق سيم) عصمت است
٢٨٧ ص
(٩٢)
(طريق چهارم) معجزه است
٢٨٧ ص
(٩٣)
(طريق پنجم) اجماعست
٢٨٨ ص
(٩٤)
مقصد هشتم در بيان اثبات وجود امام دوازدهم و غيبت آن حضرت است -
٢٩٤ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص

حق اليقين - علامه مجلسى - الصفحة ٦٩ - (هشتم) آيه مباهله است

مباهله نمودند و اگر علم بحقيت آن حضرت نداشتند بايست پروا از نفرين آن حضرت و معدودى چند از اهل بيت آن حضرت نكنند و حفظ رتبه خود را در ميان قوم خود بكنند چنانچه براى اين معنى اقدام بر حروب مهلكه مينمودند و زنان و فرزندان و اموال خود را در معرض اسر و قتل و نهب در مى‌آوردند و بايست مذلت و خوارى جزيه را قبول نكنند چهارم‌ آنكه در اكثر اخبار مذكور است كه نصارى يك ديگر را از مباهله منع مينمودند و مذكور ميساختند كه حقيت او بر ما ظاهر گرديد و معلوم شد بر ما كه آن پيغمبر موعود اينست و باين سبب از مباهله امتناع نمودند پنجم‌ از اين قضيه شريفه ظاهر ميشود كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام و فاطمه (ع) و حسن عليه السّلام و حسين عليه السّلام بعد از حضرت رسالت (ص) اشرف خلق خدا و عزيزترين مردم نزد آن حضرت بوده‌اند چنانچه جميع مخالفان و متعصبان ايشان مانند زمخشرى و بيضاوى و فخر رازى و غير ايشان باين اعتراف نموده‌اند و زمخشرى كه از همه متعصب‌تر است در كشاف گفته است كه اگر گوئى دعوت كردن خصم بر مباهله براى آن بود كه ظاهر بشود كه او كاذبست يا خصم او و اين امر مخصوص او و خصم او بود پس چه فايده داشت ضم كردن پسران و زنان در مباهله جواب گوئيم كه ضم كردن ايشان در مباهله دلالتش بر وثوق و اعتماد بر حقيت او زياده بود از آنكه خود بتنهائى مباهله نمايد زيرا كه با ضم كردن ايشان جرأت نمود بر آنكه اعزه خود و پاره‌هاى جگر خود را و محبوب‌ترين مردم را نزد خود در معرض نفرين و هلاك در آورد و اكتفا ننمود بخود بتنهائى و دلالت كرد بر آنكه اعتماد تمام بر دروغگو بودن خصم خود داشت كه خواست خصم او با اعزه و احبه‌اش هلاك شوند و مستأصل گردند اگر مباهله واقع شود و مخصوص گردانيد براى مباهله پسران و زنان را زيرا كه ايشان عزيزترين اهلند و بدل بيش از ديگران ميچسبند و بسا باشد كه آدمى خود را در معرض هلاك در مى‌آورد براى آنكه آسيبى بايشان نرسد و باين سبب در جنگها زنان و فرزندان را با خود ميبردند كه نگريزند و باين جهت خداى تعالى در آيه مباهله ايشان را بر نفس خود مقدم داشت تا اعلام نمايد كه ايشان بر جان مقدم‌اند پس بعد از اين گفته است كه اين دليلى است كه از اين قويتر دليلى نميباشد بر فضيلت اهل بيت و اصحاب عبا تمام شد كلام زمخشرى پس گوئيم هرگاه معلوم شد كه ايشان احب و اعز خلق بوده‌اند نزد آن حضرت پس بايد بهترين خلق باشند در آن زمان و بعد از آن حضرت چه بر هر عاقل متدين ظاهر است كه محبت آن حضرت از بابت ديگران از جهة روابط بشريت نبود بلكه هر كه نزد خدا محبوبتر بود آن حضرت او را دوستتر ميداشت و چون چنين نباشد و حال آنكه در آيات و اخبار بسيار مذمت‌