ميان اهل عربيت مقرر است كه حذف متعلقات و اطلاق از قيود دليل عموم است و اكل در كلام جواب امر است و قيد احببت نيست و در بسيارى از روايات قيد اكل مطلقا مذكور نيست با آنكه احبيت در اكل يا باعتبار فضيلت و كرامتست باز مطلب ما ثابت ميشود يا باعتبار فقر و استحقاق است و اين باطلست زيرا كه معلوم است كه در ميان صحابه پريشان‌تر از آن حضرت بسيار بوده و شيخ مفيد از اين اعتراض جواب متينى فرموده است كه اگر اين معنى مراد باشد متضمن فضيلتى نخواهد بود پس انس چرا اين قدر سعى ميكرد و حضرت را برمى‌گرداند و خود را مستحق سخط حضرت رسول (ص) ميكرد كه اين فضيلت براى انصار حاصل شود و حضرت رسول (ص) تقرير او بر اين فهم كرد و فرمود كه هر كس نوم خود را دوست ميدارد يا آنكه مگر در ميان انصار از او بهترى هست و اگر آن مراد بود بايست حضرت بفرمايد كه چه فضيلتى در اين سخن بود كه تو ميخواستى از براى انصار باشد و ايضا اگر اين احتمال ميبود چگونه حضرت امير عليه السّلام اين حجت را بر افضليت و احقيت خلافت خود ميكرد در شورى و آنها چرا قبول اين را ميكردند بايست در جواب بگويند كه اين دلالت بر فضيلتى نميكند كه موجب امامت و خلافت باشد تمام شد كلام مفيد قدس سرّه و ايضا گوئيم كه اگر اين دليل افضليت نميبود انس چرا از براى رعايت مخالفان كتمان شهادت ميكرد تا مستحق نفرين حضرت امير عليه السّلام شود و پيس گردد (دويم) آنكه ممكن است حضرت در آن وقت احب و افضل خلق باشد و بعد از آن بعضى از صحابه افضل شده باشند و جواب همان است كه اين مخالف اطلاق و عموم لفظ است زيرا ظاهر لفظ آنست كه او احب جميع خلق است بغير پيغمبر در جميع احوال و ازمنه حتى بر ساير انبياء و اوصياء و دليلى بر تخصيص نه در كلام است و نه در خارج كلام و جوابهاى سابق اكثر در اينجا جارى است خصوصا قصه شورى و بعضى از فضلا جواب گفته‌اند كه اين خرق اجماع مركب است زيرا كه مجموع امت مرددند ميان دو قول (اول) تفضيل آن حضرت بر همه در جميع احوال و اوقات (قول دويم) تفضيل ديگرى بر او در جميع احوال و اوقات و اين احتمال كه تو گفتى هيچ يك از امت بآن قائل نيستند و بدان كه از بعضى احاديث شيعه ظاهر ميشود كه آن مرغ بريان را جبرئيل (ع) از بهشت آورده بود و قرينه بر آن آنست كه حضرت با آن سخاوت و فتوت انس و غير او را از حاضران شريك نكرد و حصه بايشان نداد باعتبار آنكه طعام بهشت در دنيا بغير معصومين را روا نيست خوردن و بنابراين فضيلت آن حضرت در اين واقعه مضاعف ميگردد و دليل بر عصمت و امامت هر دو ميتواند شد.