كارش بر فساد و عناد بود باز انكار فضيلت و مناقب آن حضرت نمينمودند و بغير شركت در قتل عثمان فسقى بآن حضرت نسبت نميداد و بهمين قانع بود كه حضرت امارت او را براى او باقى بدارد و اقرار كند بخلافت آن حضرت و بيعت كند و مكرر مناقب و فضائل آن حضرت را در حضور او مذكور ميساختند و انكار نميكرد و يزيد با آن قبايح اعمال باز انكار فضل حضرت سيد الشهداء عليه السّلام نميكرد و حضرت امام زين العابدين عليه السّلام را تعظيم مينمود در واقعه حره مسلم بن عقبه را سفارش كرد كه حرمت آن حضرت و اهل بيت او را مرعى دارد و بنى مروان نيز آن حضرت را نهايت اكرام و اعظام مينمودند و همچنين ساير خلفاى بنى اميه و بنى عباس هر يك از ائمه را كه در زمان ايشان بودند زياده از همه كس بظاهر رعايت ميكردند حتى آنكه متوكل با آن عداوت و عناد و عصبيت حضرت امام على النقى عليه السّلام را نهايت تعظيم مينمود با آن كه همه ائمه محبوس ايشان و زير دست ايشان بودند و نهايت عداوت داشتند حقتعالى چنين تسخير قلب ايشان كرده بود كه در هنگام ملاقات نهايت تعظيم و تبجيل مينمودند و قدرت بر تحقير و اهانت نداشتند و مؤيد اين است آنچه حقتعالى تسخير كرده است دلهاى طوايف مختلفه خلق را بزيارت قبور مقدسه و تعظيم مشاهده مشرفه ايشان حتى آنكه از بلاد بعيده با وجود اخطار شديده متوجه زيارت ايشان ميشوند و حوائج عظيمه نزد ضرايح مطهره ايشان طلب مينمايند و اميد اجابت ميدارند و برآورده ميشود و در شدايد خطيره پناه بروضات مقدسه ايشان ميبرند و امان مى‌يابند و مخالفان اين اعمال را نزد قبور خلفاء و ائمه كه اعتقاد دارند بعمل نميآورند و پناه باين ضرايح مى‌آورند و ايضا خلفاى بنى اميه و بنى عباس با آنكه اكثر عالم از ايشان بود و اكثر پادشاهان مغرب و مشرق مطيع ايشان بودند و اتباع ايشان اضعاف شيعيان ائمه ما بودند قبور ايشان مندرس و متروك شد و اكثر ايشان معلوم نيست كه در كجا مدفونند و نادرى كه معلوم است كسى رغبت بزيارت ايشان نميكند و بعضى از سادات كه نسبت ايشان بحضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در مرتبه ايشان يا نزديكتر و ظاهرا نيز علم و زهد و ورع و عبادت بسيار داشته‌اند و در حيات و موت ايشان عشرى از اعشار تعظيم ايشان و قبور ايشان از براى آنها نميكردند و اگر قبور بعضى از ايشان را فى الجمله تعظيمى و رعايتى كنند باعتبار انتساب بايشانست مثل حضرت معصومه و عبد العظيم پس از اين از جمله معجزات ايشانست كه حقتعالى تسخير قلوب اصناف عباد بر تعظيم ايشان در حال حيات و بعد از وفات نموده با آنكه دواعى و جهات دنيويه با ايشان نبوده و مردم از خلفاى جور بسبب احترام و اكرام ايشان متضرر ميشدند باز ترك تعظيم و اكرام ايشان نمينمودند و خلفاى جور