از همه كس بيشتر است و آنچه مردم را بآن امر ميكند خود زياده از ديگران بآن عمل مينمايد و آنچه مردم را از آن نهى ميكند بيش از ديگران اهتمام در ترك آن مينمايد و دعاى او مستجابست حتى آنكه اگر بسنگى دعا كند هرآينه بدونيم ميشود و حربه‌ها و اسلحه حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نزد او است خصوصا شمشير ذو الفقار كه از آسمان بزير آمد و نزد او نامه هست كه نامهاى جميع شيعيان اهل بيت عليه السّلام تا روز قيامت بر آن نوشته است و نامه ديگر نزد او هست كه نامهاى دشمنان تا روز قيامت در آن نوشته است- و نزد امام ميباشد جامعه و آن نامه‌ايست كه طول آن هفتاد زرع است در عرض پوست گوسفندى و چون پيچيده ميشود به گندگى ران شتر ميشود و در آن نوشته است هر حكمى كه فرزند آدم بآن محتاج شود و نزد او ميباشد جفر بزرگ و جفر كوچك يكى از پوست بز است و ديگرى از پوست گوسفند و در آنها احكام حدود و غير آنها هست حتى ارش خراشى كه در بدن كسى بكند و گناهى كه تعزير آن يك تازيانه هست يا نيم تازيانه يا ثلث تازيانه است و آن را حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم املاء فرموده و امير المؤمنين عليه السّلام بخط خود نوشته است و مصحف حضرت فاطمه عليها سلام نزد امام است و در آن نامها و احوال پادشاهان تا روز قيامت نوشته است و از براى اين آن را بآن حضرت نسبت ميدهند كه چون حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از دنيا مفارقت كرد حضرت فاطمه (ع) را اندوه عظيمى از مفارقت آن حضرت و جفاهاى منافقان امت عارض شد حق تعالى جبرئيل را براى تسلى آن حضرت فرستاد كه خبرهاى آينده را براى آن حضرت ذكر ميكرد و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مى‌نوشت و در آن كتاب خبرهاى آينده هست تا روز قيامت- و در حديث ديگر فرمود كه ميان امام و حقتعالى عمودى از نور هست كه در آن عمود احوالات بندگان خدا را مى‌بيند و آنچه بر او مشتبه شود در آن نظر ميكند و ميداند.

بسند معتبر از حضرت امام موسى عليه السّلام منقولست كه امام را بچند خصلت ميتوان شناخت‌ (خصلت اول) آنكه امام پيش از او نص امامت بر او ميكند چنانكه حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نص بر خلاف امير المؤمنين عليه السّلام كرد (خصلت دويم) آنكه هر چه از او پرسند جواب شافى ميفرمايد و اگر نپرسند خود ابتدا مينمايد (خصلت سيم) خبر ميدهد مردم را بآينده‌ (خصلت چهارم) آنكه جميع لغتها و زبانها را ميداند و هر كس را بلغت خود جواب ميفرمايد (خصلت پنجم) آنكه كلام هيچ مرغى و حيوانى بر او مخفى نيست و همه را ميفهمد.

از احاديث مستفيضه بلكه متواتره ظاهر ميشود كه ايشان از براى اظهار معجزه در وقتى كه مصلحت بوده است مرده زنده ميكرد چنانكه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مكرر مرده زنده كرد و حضرت باقر عليه السّلام و حضرت صادق عليه السّلام ابو بصير را بينا كردند و صاحب خوره‌