زيرا كه اراده را بچندين معنى اطلاق ميكنند (اول) اراده‌ئى كه بعد از آن مراد بلافاصله حاصل شود چنانكه حقتعالى فرموده‌ إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ‌ يعنى نيست امر خدا مگر آنكه هرگاه اراده كند چيزى را آنكه بگويد مر آن را باش پس آن ميباشد و بهم ميرسد (دويم) اراده بمعنى عزم است و آن در حقتعالى محال است كه نباشد و آيه سابقه نيز صريح است در آنكه اراده الهى تخلف از مراد او نميكند (سيم) اراده بمعنى تكليف است و اين معنى در آيه احتمال ندارد بچند وجه (اول) آنكه كلمه انما باتفاق اهل عربيت دلالت بر حصر ميكند و تكليف ذهاب رجس خصوصيتى به اهل بيت ندارد بلكه جميع مكلفين حتى كفار مكلفند باين امر و حقتعالى فرموده است كه من نيافريده‌ام جن و انس را مگر براى آنكه مرا عبادت كنند (دويم) آنكه از سياق اخبار متواتره معلوم است كه نزول اين آيه براى مدح و تشريف بود لهذا حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ايشان را مخصوص گردانيد و عبا بر روى ايشان پوشانيد و فرمود كه ايشان اهل بيت و مخصوصان منند پس آيه مؤكد بتأكيدات عظيمه نازل شد چنانچه فخر رازى بآن تعصب گفته است كه‌ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ‌ يعنى جميع گناهان را از شما زايل گرداند وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً يعنى خلعتهاى كرامت خود را بر شما بپوشاند و اگر مراد تكليف بترك گناهان باشد كه كفار و فساق همه در آن شريكند و چه مدحى و چه تشريفى و چه كرامتى در آن خواهد بود (سيم) آنكه در اكثر روايات مذكور شد كه اين آيه بعد از دعاء و استدعاء آن حضرت نازل شد و آنچه حضرت استدعاء نمود اذهاب رجس بود نه اراده كه متتبع حصول نباشد و اگر اين معنى مراد باشد آيه متضمن بر رد دعاى آن حضرت خواهد بود نه اجابت آن (چهارم) آنكه اگر اين معنى مراد بود ام سلمه چرا اين قدر مبالغه ميكرد كه خود را داخل عبا كند و حضرت چرا مضايقه ميفرمود و در دخول او در اين معنى كه همه كس در آن داخلند و آنكه بعضى از مخالفان گفته‌اند كه اين آيه در ميان آياتى است كه در آن آيات خطاب بزنان آن حضرت شده است پس در اين آيه نيز ايشان بايد مخاطب باشند باطلست بچند وجه:

وجه اول‌ آنكه تغيير ضمير مؤنث به مذكر دليل است بر آنكه خطاب بايشان نيست و كسى كه تتبع آيات قرآنى مينمايد ميداند كه در آيات از اين قبيل بسيار است كه در ميان قصه قصه ديگر مذكور مى‌شود و تغيير خطاب بسيار مى‌شود چنانچه در اين سوره نيز مثل اين واقع شده كه در ميان خطاب با زوجات عدول بخطاب با مؤمنان شده است و باز بعد از آن امر بمخاطبه ايشان شده است با آنكه در اينجا مناسب تام تمام هست اگر كسى تدبر كند