(چهارم) آنكه آنچه در نفى مذهب شيعه گفته كه اگر ميبود ميبايست ما بدانيم كه كيست مثل آنست كه گويند اهل كتاب كه نبوت رسول باطل است زيرا كه اگر حق بود بايست ما او را بشناسيم و حقيقت او بدانيم يا يهود گويند كه اگر عيسى پيغمبر بود بايست ما حقيقت او را بدانيم و حقش آنست كه اين راجع بتقصير ايشان است بايد تعصب را بر كنار گذارند و رجوع بدلائل و اخبار و آثار بكنند از روى انصاف تا بمقتضاى‌ وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا حق بر ايشان ظاهر شود اگر راست گويند كه حق بر ايشان ظاهر نگرديده و مظنون بظن صادق آنست كه حق بر ايشان ظاهر گرديده از براى حب دنيا و متابعت هواى نفسانى اظهار نمى‌كنند و اگر گويند وجوهى كه در عدم تحقق اجماع گفتى بر علماى شما نيز وارد مى‌آيد جواب گوئيم كه ايشان اجماع را باعتبار دخول معصوم حجت ميدانند و اگر دو نفر اتفاق كنند كه دانند كه يكى از آنها معصوم است حجت ميدانند و اگر صد هزار كس اتفاق كنند كه معصوم در ميان آنها داخل نباشد حجت نميدانند زيرا كه چنانچه بر هر يك خطا و غلط جايز است بر مجموع نيز جايز است و علم بدخول معصوم (ع) در اقوال علماء شيعه در اعصار ائمه عليهم السلام و قرب بآن ممكن است از براى ايشان حاصل شده باشد و اين رساله محل تحقق اين سخن نيست.

(دوم) از شيخ سديد مفيد (ره) سؤال كردند از تفسير اين آيه كريمه و آنكه در شأن كى نازل شده است شيخ سديد قدس اللَّه روحه در جواب فرمود كه اين آيه جليلة الدلاله در شأن حضرت امير المؤمنين عليه السّلام شد و حكمش در اولاد امجاد او كه پيشوايان دين و ائمه صادقين‌اند جارى شد و در اين باب احاديث بسيار وارد شده است و از سياق آيه نيز ظاهر ميشود كه جناب مقدس الهى در اين آيه مردم را امر كرده است كه متابعت نمائيد صادقان را و از ايشان جدا نشويد و بايد آنها را كه ندا كرده‌اند و امر فرموده‌اند غير آنها باشند كه ايشان را مأمور ساخته كه با آنها باشند زيرا محال است كه كسيرا امر كنند كه با خود باشد و متابعت امر خود كند پس گوئيم كه مراد از صادقان يا جميع راستگويانند يا بعضى از ايشان و اول باطل است زيرا كه هر مؤمنى باعتبار ايمان صادقست و در آن دعوى راستگو است پس لازم آيد كه همه مؤمنان مأمور باشند بمتابعت خود و اين محال است و اگر بعضى‌