در كشاف گفته است كه اولى است نبى بمؤمنان در هر چيزى از امور دين و دنيا از نفس ايشان و لهذا مطلق فرمود و مقيد بقيدى نكرد پس واجب است بر ايشان كه آن حضرت احب باشد بسوى ايشان از جانهاى ايشان و حكم او نافذتر باشد بر ايشان از حكم ايشان و حق او لازمتر باشد بر ايشان از حق جانهاى ايشان و شفقت ايشان بر آن حضرت مقدم باشد بر شفقت ايشان بر نفسهاى خود و آنكه جان خود را بذل كنند نزد او و فداى او گردانند هرگاه امر عظيمى رو دهد جان خود را وقايه او گردانند در جنگها و آنكه متابعت نكنند امرى را كه نفسهاى ايشان دعوت ميكند بسوى آن يا منع ميكند از آن و متابعت كنند هر امرى را كه حضرت ايشان را بآن بخواند و ترك كنند آنچه ايشان را از آن منع فرمايد و ساير مفسران نيز چنين گفته‌اند پس از سياق كلام معلوم است كه مراد اثبات آن اولويتست كه حضرت رسول (ص) داشت از براى حضرت امير و آنچه بعضى از متعصبان عامه مثل ملا على قوشجى و غير او گفته‌اند كه اللهم وال من والاه قرينه اين ستكه مراد از مولى محب يا ناصر است باطل است بلكه قرينه معنى اولويت است بچندين وجه‌ (وجه اول) آنكه چون از براى آن حضرت اثبات رياست عامه و امامت كبرى نمود تمشيت آن محتاج بود بعساكر و اعوان ناصر خيرخواه و اثبات چنين مرتبه‌اى از براى يك كس در ميان جماعت بسيار موجب هيجان حسد و عداوت بود كه مظنه ترك نصرت و اعانت است خصوصا با وجود آنچه ميدانست از كينه‌هاى ديرينه كه در سينه‌هاى منافقان حاضر بود تأكيد آن نمود بدعا كردن از براى اعوان و لعن كردن بر كسى كه تقصير در شأن او نمايد و ايضا معلوم است كه اين قسم دعاها مخصوص امر او اصحاب ولايتست و مناسب آحاد رعيت نيست.

وجه دويم‌ آنكه اين دعا دلالت ميكند بر عصمت كه لازم امامتست زيرا كه اگر معصيت از او صادر شود واجب خواهد بود بر كسى كه علم بهم ميرساند آنكه منعش كند و ترك موالاة بلكه اظهار معادات او نمايد پس چنين دعائى از آن حضرت براى كسى بدون قيدى دلالت ميكند بر آنكه آن شخص هرگز بر حالى نخواهد بود كه مستحق ترك موالاة و نصرت گردد وجه سيم‌ كه اگر مراد بمولى اولى باشد چنانچه ما ميگوئيم مقصود از اين كلام طلب موالات و متابعت و نصرت خواهد بود از قوم و اگر مراد ناصر و محب باشد چنانچه آنها ميگويند مقصود بيان آن خواهد بود كه آن حضرت ناصر و محب ايشانست پس دعا از براى كسى كه موالات و نصرت او كند باول انسب خواهد بود از ثانى چنانكه بر متأمل ظاهر است.

وجه چهارم‌ آنست كه از اخبار عامه و خاصه ظاهر شد كه آيه‌ الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ‌