علاوه بر ادلّه‌اى كه ذكرشد مؤيّداتى هم مى‌توان براى اين مدّعى بيان كرد، از جمله، سخنى كه در پاسخ مرحوم آية اللّه‌ خويى به آيه اللّه‌ حسينى تهرانى(ره) آمده‌است، و چون ممكن است از برخى جهات قابل خدشه باشد از آن به عنوان مؤيّد ياد مى‌كنيم:

نعم، لابدّ أن يكون وجود الهلال على نحو يمكن رؤيته بطريق عادي، فلا تكفي الرؤية بالعين الحادّة جدّاً أو بعين مسلّحة بالمكبّر أو العلم بوجوده بالمحاسبات الرصدية على دون تلك المرتبة؛ لاستفادة تلك الصفة له من النصوص المعتبرة الناطقة بأن لو رآه واحد لرآه خمسون أو لرآه مائة أو لرآه ألف، تعبيراً عن حدّ ما ينبغي من صفة وجوده (٣٤).

(١٠)

آنچه تاكنون ذكر شد براى تثبيت مدّعى يعنى عدم اعتبار رؤيت با چشم مسلّح بود؛ ولى بايد دليل مخالف، يعنى قائل به اعتبار آن ردّ شود تا مدّعى تثبيت گردد و چون يكى از فضلاى معزّز حوزه(دام عزّه) براى اعتبار آن تلاش زيادى كرده و آنچه را قابل ذكر است در مقاله‌اى با عنوان «اعتبار ابزار جديد در رؤيت هلال» مرقوم فرموده‌اند، كه به شكل رساله‌اى مستقل و نيز در همين شماره مجله منتشر شده است، به نقد ادلّه و مؤيّدات ايشان براى اعتبار، اكتفا مى‌كنم و شبهاتى را كه بر مقاله پيشين بنده وارد كرده‌اند پاسخ مى‌دهم:

يك)يكى از ادله معظمٌّ له(دام توفيقه) تمسّك به اطلاق «رؤيت» است. بنابراين، رويت شامل رؤيت با چشم مسلّح نيز مى‌شود. (٣٥)

پاسخ:اگر اطلاق ثبوتاً محال باشد مجالى براى تمسّك به آن نيست و در مسأله ما اطلاق محال است؛ زيرا: با توجه به اين كه «شهر» واقع معيّنى دارد و رؤيت و عدم رؤيت، واقع «شهر» را تغيير نمى‌دهد و معناى طريقيت رؤيت نيز همين است ؛ و از سوى

(٣٤) رؤيت هلال، ج٢، ص ٨٦٢ ـ ٨٦٣.
(٣٥) اعتبار ابزار جديد در رؤيت هلال، فقه اهل بيت(ع) ش ٤٣، ص١٨١ ـ ١٨٢. از اين پس، بعد از نقل سخن ايشان، شماره صفحه آن در متن ذكر مى‌شود.