فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٥٦ - حكم نقاشى و مجسمه سازى از نگاه شريعت آيت الله سيدمحسن خرّازى
حرمت مجسّمه سازى
صاحب جواهر و شيخ انصارى ـ قدس سرهما ـ تصريح كرده اند كه در فتواى فقها و نيز نص روايات، در حرمت مجسّمه سازى اختلافى وجود ندارد. صاحب جواهر دراين باره آورده است:
بلكه اجماعمنقول و محصل برحرمت مجسّمه سازى وجود دارد، بلكه اجماع منقول در حدّ استفاضه نقل شده است. (٢)
روايات دلالت كننده برحرمت مجسّمه سازى
براى اثبات حرمت مجسّمه سازى به سه دسته از روايات به شرح ذيل مىتوان استناد كرد:
دسته نخست: دسته نخست رواياتى است كه دلالت دارند روز قيامت به مجسّمه ساز تكليف مىشود كه مىبايست در نقاشى خود روح بدمد.اين دسته از روايات به شرح زير است:
١. مرحوم كلينى در كافى از على بن ابراهيم از پدرش از ابن ابى عمير از مردى از امام صادق(ع) روايت مىكند كه امام(ع) فرمود:
من مثّل تمثالا كلّف يوم القيامة أن ينفخ فيه الروح؛
هركس مجسّمه اى بتراشد روز قيامت او را مجبور مىكنند كه روح را در آن بدمد. (٣)
٢. مرحوم صدوق در كتاب ثواب الاعمال از محمد بن حسن از محمد بن حسن صفار از يعقوب بن يزيد از محمد بن حسن ميثمى از هشام بن أحمر و عبدالله بن مسكان از محمد بن مروان از امام صادق(ع) روايت كرده كه فرمود:
(٢) جواهر الكلام، ج٢٢، ص٤١.
(٣) كافى،ج٦، ص٥٢٧، باب تزويق بيوت[نقاشى خانه ها]،ح٤.