نمايد و خير او را بخواهد، رفيق خوب نصيب او مى‌كند... . اين سخن، اين انگيزه را ايجاد مى‌كند كه در پى يافتن رفيق خوب برآييم. اگر رفيق خوب و شايسته‌اى يافتيم، قدرش را بدانيم و او را نگه بداريم و زود و ارزان وى را از دست ندهيم؛ چرا كه رفيق خوب درّ كمياب است؛ فراوان بايد گشت و هزاران سعى بايد نمود تا يك رفيق خوب پيدا شود كه به يقين نگه‌داشتن او خيلى سخت‌تر است. هيچ جاى انكارى نيست كه رفيق و قرين خوب و معاشر ايده‌آل در زندگى انسان فوق‌العاده اهميت دارد و نعمت بزرگى است و همگان بايد اين را بپذيريم.

كسانى كه فكر مى‌كنند بايد به كلى از انسان‌ها دورى كنند و در تنهايى زندگى نمايند از بينش اسلامى صحيح بى‌بهره هستند و بر خلاف فطرت قدم برمى‌دارند و مخالف تعاليم اسلامى عمل مى‌كنند. خداوند منان وجود انسان‌ها را براى يكديگر نعمت قرار داده است؛ ولى ما گاهى نعمت‌ها را به نقمت تبديل مى‌كنيم. ما آدميان بايد از وجود يكديگر بهترين استفاده‌ها را ببريم و در اين ميان باب معاشرت و رفاقت، مؤثرترين وسيله خيرى است كه خداوند سبحان به روى بشر گشوده است. آن قدر كه يك رفيق مى‌تواند در زندگى انسان مؤثر باشد، هيچ عامل ديگرى در جهت دادن به راه زندگى مؤثر نيست. در اين بين، نوجوانان بيش از هر گروه ديگرى تحت تأثير دوستان و همسايگان و گروه‌هاى رفاقت قرار مى‌گيرند. بى‌ترديد در كنار اين عامل، عوامل ديگرى هم وجود دارد كه نقش مؤثرى دارد؛ در حالى كه ما به تأثير اين عوامل درست توجه نمى‌كنيم. تأثير دوست در زندگى آدمى تأثيرى عميق و گريزناپذير است كه بدون توجه و اراده، تمام ابعاد زندگى را تحت تأثير قرار مى‌دهد و اين تأثير آن چنان نافذ و غير محسوس است كه برخى بزرگان آن را اين‌گونه تشبيه مى‌كنند كه تأثير رفيق بر زندگى انسان همانند لقمه غذايى است كه در دهان گذاشته و جويده مى‌شود كه انسان از خوردن، جويدن و مزه مزه كردنش لذت مى‌برد و متوجه نيست كه اين لقمه آرام آرام از گلو پايين مى‌رود و ناگهان متوجه مى‌شود كه چيزى در دهانش نيست. رفيق هم همين‌طور خوبى‌هاى انسان را مى‌بلعد بدون اين كه انسان متوجه شود. سرمايه‌هاى مادّى و معنوى در اثر معاشرت بد، هيچ و پوچ مى‌شود و يا برعكس، رفيق خوب سرمايه‌هاى مادّى و معنوى را به كام انسان مى‌ريزد. رفيق خوب مى‌تواند بدى‌هاى آدمى را بدون هيچ زحمتى از او سلب نمايد و او را از آنها مبرّا

‌