زشت و ناپسند است، اما اگر همين رفتارها به عنوان قصاص باشند و يا به عنوان «مقابله به مثل» انجام بگيرند، ديگر آن زشتى و بدى را ندارند. در ماه حرام نبايد اقدام به جنگ نمود؛ اما اگر دشمن اقدام به جنگ كرد، ديگر جنگ كردن اشكالى ندارد و يا در مسجد الحرام نبايد جنگ نمود؛ ولى اگر دشمن اقدام كرد، ديگر هيچ منع و اشكالى براى جنگيدن وجود ندارد.

امانتدارى‌

برخى از ارزش‌ها، چه مثبت و منفى، موارد استثنايى ندارند و نسبت به هر كسى، در هر جايى و در هر زمانى بايد رعايت شوند؛ از جمله اين ارزش‌هاى مطلق، «امانتدارى» را مى‌توان نام برد. يكى از مهم‌ترين ارزش‌هاى عام و كلى كه هيچ استثنايى براى آن ذكر نشده است، «امانتدارى» مى‌باشد. از اين روى اگر كسى چيزى رابه امانت نزد شما سپرد و شما آن امانت را پذيرفتيد، در هر شرايطى بايد از آن شىء مراقبت كنيد تا آن را به صاحبش پس بدهيد. امانت‌گذار هر كه باشد و آن امانت هر چه باشد، نبايد تأثيرى در تعهد شخص امين داشته باشد. هيچ شرطى براى امانتدارى وجود ندارد؛ زمان، مكان، شىء به امانت سپرده شده، شخص امانتدار و شخص امانت‌گذار هيچ خصوصيتى ندارند. در هر كجا و هر زمانى كه باشد، بدون هيچ قيد و شرطى بايد اداى امانت نمود. لذا هر كسى، چه كافر و چه مسلمان، در هر زمانى و در هر جايى، هر چيزى را كه به عنوان امانت نزد شما سپرد و شما امانتدارى آن را تعهد كرديد، بايد آن را ادا كنيد؛ حتى اگر شما از دشمنتان امانتى را پذيرفتند، بايد اداى امانت نماييد.

در يك روايت بسيار جالب، امام سجاد(عليه السلام) مى‌فرمايد: اگر قاتل پدرم سر بريده او را نزد من به امانت بسپارد، امانتدارى نموده، آن را به او رد خواهم كرد. دقت كنيد كه گوينده اين سخن ثمين، امام سجاد(عليه السلام) مى‌باشند و شىءِ مورد امانت، سربريده حضرت سيدالشهداء(عليه السلام)است كه امانتى مهم‌تر از آن در هستى سراغ نداريم و از طرفى ديگر كسى جز قاتل سيدالشهدا(عليه السلام) سر امام حسين(عليه السلام) را به امانت نمى‌دهد. حال با وجود اين، امام سجاد(عليه السلام)مى‌فرمايند: اگر سر بريده پدرم را به امانت از او بپذيرم، امانتدارى كرده، آن امانت را به او رد

‌