لذت‌بردن از دنيا باشد؛ لذا نخست مى‌بايد در فكر تأمين نيازهاى ضرورى؛ مانند خوراك و پوشاك و در مرحله بعد در پى نيازهايى هم‌چون همسر و مسكن و لوازم زندگى برآيد. در حالى كه انسان مسلمانِ معتقد به خداوند و روز جزا، با خود مى‌گويد كه براى زندگى آخرت نيز بايد انديشه‌اى نمود و در كنار امر معاش در امر آخرت نيز مى‌بايد تلاش كرد تا در آخرت از ثمرات آن برخوردار باشيم. پايين‌ترين حد اين تلاش آن است كه در كنار كسب درآمد و برخوردارى از لذايذ و نعمت‌هاى دنيايى، بخشى از تلاش‌هايمان را نيز صرف آخرت كنيم و نماز و روزه‌اى هم در پرونده اعمالمان ثبت نماييم. درصد زيادى از افراد جامعه ما چنين روشى دارند. گروه كمترى از اهل ايمان و آنان كه كم و بيش در ايمان خود راسخند، سعى مى‌كنند افزون بر اين، امور دنياى خود را نيز به‌گونه‌اى تنظيم كنند كه محدوده واجبات و محرمات الهى رعايت شود. شكى نيست كه اين گروه دوم، انسان‌هايى خوب و صالحند و در مسير خدا و پيامبر و ائمه(عليهم السلام) گام برمى‌دارند؛ اما بايد بدانيم حد تربيت در مكتب انبيا و ائمه(عليهم السلام) و قرآن كريم منحصر به اين حدود نازل نيست. افق‌هاى بسيار بالاتر و وسيع‌ترى پيش روى آدمى وجود دارد كه انبيا و ائمه(عليهم السلام) ما را به آن دعوت مى‌كنند و از اين منظر، انجام تكاليف شرعى و رعايت دستورات اخلاقى از مراتب بسيار نازل كمال محسوب مى‌گردد. در واقع، انجام واجبات و ترك محرمات، قدم اول است و همّت انسان بايد بسيار بلندتر و عالى‌تر از اين حد باشد. براى عبور از اين حد و ورود به آن مراتب عالى‌تر، نخستين قدم اين است كه انسان بينش خود را نسبت به زندگى دنيا اصلاح كند. بايد جايگاه خود و خداوند را در هستى بشناسد و هدف از خلقت خويش را دريابد.

اما بايد اعتراف كنيم كه معمولا معرفت ما در اين زمينه بسيار ناقص و ناچيز است. گاه به دليل معرفت كم و ناقص دچار اشتباهات فاحشى مى‌شويم كه خسارات جبران‌ناپذيرى به بار مى‌آورد. حتى برخى افراد گاه تا درجه‌اى از سقوط پيش مى‌روند كه مى‌گويند: اصولا تكاليف شرعى به چه كار مى‌آيند و براى چه هستند؟ عصر تعيين تكليف مربوط به دوران برده‌دارى و جوامع عقب‌افتاده بود و گذشت. انسان اين عصر در پى تكليف نيست؛ بلكه به دنبال استيفاى حقوق خويش است و به مطالبه آنها آمده است؛ حقوقى كه طى صدها و هزاران سال از انسان

‌