پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٥ - ميل فطرى معاشرت

هم‌نشين شايسته

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم

وَ مِنْ خَيْرِ حَظِّ امْرِء قَرينٌ صالِحٌ، فَقارِنْ أَهْلَ الْخَيْرِ تَكُنْ مِنْهُمْ، وَ بايِنْ أَهْلَ الشّرِّتَبِنْ عَنْهُمْ[١]؛

از بهترين بهره‌هاى انسان، هم‌نشين خوب و شايسته است. پس با نيكان نشين تا از آنان به حساب آيى و از بَدان بپرهيز تا در شمار آنها نيايى.

براى بشر، ارتباط با ديگران يك ضرورت است. شكل و كيفيت اين ارتباط است كه مى‌تواند مفيد و يا مضربودن آن را رقم زند. اگر اين ارتباط و معاشرت با ديگران به شكلى نيك برقرار گردد و كيفيت حشر و نشر با ديگران بر اساس اعتقادات الهى و حرمت‌نهادن به ارزش‌هاى انسانى پايه‌ريزى شود، محصولى جز ترقى و تعالى عايد انسان نخواهد كرد و اين ثمره، محصول كم قيمتى نيست؛ چراكه هدف تمام انسان‌ها ترقى و تعالى است. از اين روى مى‌توان گفت معاشرت با ديگران مى‌تواند يكى از راه‌هاى پيشرفت انسان باشد و مسير نيل به اهداف عالى را بگشايد. در اين خصوص با عنايت الهى، به قدر توان خود سخن خواهيم گفت.

ميل فطرى معاشرت‌

انسان در زندگى دنيا، گريزى از معاشرت با ديگران ندارد. در حالى كه معاشرت، حكم محتوم زندگى انسانى است و ترك معاشرت به طور كلى در برخى موارد غيرمقدور و يا صحيح نمى‌باشد، ولى به يقين هر معاشرتى هم مطلوب و پسنديده نيست. حال كه آدمى چاره‌اى جز معاشرت ندارد، بايد بر اساس يك معيار صحيح و سالم با ديگران معاشرت نمايد و ملاكى