دنيايى مى‌ماند، همان چيزى است كه به وسيله آن آخرت خود را آباد مى‌سازى. آن بهره و نصيبى كه نبايد از دنيا فراموش كنى همين است كه همه نعمت‌هاى اين دنيا را در راه آخرت صرف كنى. نعمت‌هاى دنيا را مصرف كن و از آن لذت ببر؛ اما به‌گونه‌اى كه براى سعادت آخرت تو مفيد باشد. لذت‌بردن از خوبى‌هاى مشروع دنيا اگر در راه عبادت خدا و به منظور كسب قوّت براى انجام وظايف الهى باشد، براى آخرت مفيد است.

با توجه به مطالب فوق به نظر مى‌رسد عبارت إِنَّمَا لَكَ مْن دُنْيَاكَ مَا اَصْلَحْتَ بِهِ مَثْوَاكَ از وصيت امام(عليه السلام)، مؤيد همين تفسير اخير است. مفهوم «لَكَ» در عبارت فوق همان نصيب و بهره از دنياست. و كلمه «إِنَّمَا» نيز از ادات حصر است و مفهوم انحصار را مى‌رساند؛ يعنى همانا بهره تو از دنيا چيزى جز اين نيست كه با آن آخرت خود را آباد سازى؛ همان گونه كه خداوند متعال در آيه كريمه مى‌فرمايد: لاَ تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا؛[١] بهره خودت را از دنيا فراموش نكن. آن بهره‌اى كه قارون فراموش مى‌كرد و لازم بود به وى تذكر داده شود بهره او از دنياست كه آن را وسيله‌اى براى آخرت قرار دهد.

البته همان گونه كه گذشت اين يك نوع تفسير براى آيه است و اشاره كرديم كه تفسيرهاى ديگرى هم بيان شده است؛ ولى از بين تفاسير ارائه شده، گويا اين تفسير صحيح‌تر است؛ چراكه اين تفسير با كلام حضرت على(عليه السلام) تأييد مى‌شود و منظور آيه شريفه و حضرت(عليه السلام)اين است كه بهره انسان از دنيا و چيزى كه از اين دنيا به نفع انسان است، بهره‌بردن از آن براى آخرت است والاّ اگر دنيا در هر مسير ديگرى غيراز اين راه هزينه و صرف گردد نتيجه‌اى جز زيان ندارد؛ چه اگر آدمى دنيا را در مسير دنيا و به خاطر دنيا صرف كند سرمايه‌اى را كه مى‌توانسته با آن منافع بى‌شمارى كسب كند از دست داده است. در واقع اگر اين سرمايه در راهى جز تجارت آخرت صرف شود، ديگر سودمند نيست و نمى‌توان آن را بهره و فايده ناميد. وقتى مى‌توان آن را فايده ناميد كه اين ثروت‌ها و نعمت‌ها در راه كسب ثروت بيشتر و جاودان؛ يعنى تحصيل سراى آخرت به كار رود.

[١] قصص (٢٨)، ٧٧. ‌