توان پشتيبان نيازمندان باشند و زمينه حل مشكلات انسان‌هاى نيازمند را فراهم نمايند. لذا اين دو توصيه الهى هيچ تعارضى با هم ندارند؛ بلكه اين دو سفارش و دستور اخلاقى در زندگى اجتماعى مكمل يكديگر و راه‌گشاى مشكلات اجتماعى هستند.

افزون بر اين، رفتار پسنديده و نيكوى ديگرى نيز وجود دارد كه ارتباط دو توصيه فوق را شكل مى‌دهد. در اين پند پسنديده به افراد متمكن توصيه مى‌شود كه به منظور ايجاد زمينه مراجعه نيازمندان و رهاساختن آنها از تنگناى اقتصادى و برداشتن مانع ارتباطى و طرح نيازمندى، شما نيز گاه‌گاهى در سطح نيازهاى ابتدايى خود كه در توان نيازمندان است، به آنها مراجعه كنيد تا با شما احساس صميميت و خوش‌رويى كنند و در نيازهاى اساسى خود به شما روى آورند. در كنار اين بيان، نبايد فراموش كرد كه خداوند متعال دوست دارد انسان‌ها با توكل به او، نيازهاى خود را از طريق اسبابى كه خود مقرّر فرموده است تأمين كنند. از جمله آن اسباب، كمك‌گرفتن از ديگران است كه با رعايت شرايط و حفظ عزت نفس و اتكا به خداوند بايد دنبال شود.

در واقع روابط اجتماعى و گروهى، راهى است كه خداوند براى ايجاد ارتباط سالم و تأمين نيازهاى انسانىِ مشروع مقرر فرموده و بر آن تأكيد فراوان دارد. اين روابط شكل و كيفيت و مراتبى خاص دارد كه بايد كاملا رعايت گردد تا جامعه سالم بماند و زندگى سالم ممكن گردد. از جمله نمونه‌هاى بارز ارتباط ناسالم در يك جامعه اين است كه اعضاى آن هرگز رغبت نمى‌كنند تا در تأمين نيازهاى خود به يكديگر مراجعه كنند؛ لذا مراجعه به بيگانه براى آنها آسان‌تر از مراجعه به نزديكان است. بى‌ترديد اين شكل و كيفيت ارتباط، هرگز پسنديده و صحيح نيست. رفتار انسان‌ها در جامعه سالمِ اسلامى بايد به‌گونه‌اى باشد كه در مواقع حساس و خطير، كه خواه ناخواه در زندگى بروز مى‌كند، احتياج‌هاى يكديگر را برآورند و يار و ياور و غم‌خوار همديگر باشند. به زبان ديگر، كمك‌كردن دو همسايه به يكديگر نه‌تنها خلاف اخلاق و شرع مقدس نيست بلكه روابط سالم اسلامى چنين حالت و روحيه‌اى را اقتضا مى‌كند؛ چراكه روابط سالم و محبت‌آميز بين انسان‌ها جز اين را اقتضا نمى‌كند. بنابراين روابط اجتماعى بايد به‌گونه‌اى باشد كه انسان‌ها با رغبت همديگر را به يارى طلبند و با صميميت به

‌